Ancientlogo small
Injustice

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΦΑΛΑΙΝΑΣ
στερεοΝΟΒΑ

Ζεστο καλοκαιρι, κρατας ακομα, 
κιτρινο αερα φυσαει ενα μεγαλο στομα, 
απ'το ραδιοφωνο οι εκφωνητες, ασκουν υπεροχη, 
ανασταινουν και θαβουν, χωρις καμια διακοπη, 
ασταματητα καναλια τρωνε το μυαλο μας, 
εχουμε χασει τοσα που δεν ξερουμε τ'ειναι δικο μας, 
οι φτωχοι ξερω πως ειναι περισσοτερο φτωχοι, 
κι οι πλουσιοι βαριουνται την τρελλη τους ζωη, 
μεσα απο εντυπα μας κανουν να ζησουμε μια αλλη ζωη, 
μα ειναι ζωη αυτη, 
οταν μια οικογενεια ζει μ'ενα μισθο εκατο χιλιαδες, 
οι τυραννοι χαιδευουν κοιλιες μεγαλες. 
Και δεν ειναι μονο αυτο, μας κυνηγουν χιλιαδες μαρκες, 
εξτρα φοροι, εξτρα φι πι α, εξτρα σκατα, 
κι ενας πολεμος διπλα μας, που κανεις δεν το σταματα, 
και κανεις δε διακινδυνευει, η αγαπη μας διαφευγει, 
και αντι γι'αυτο ψιθυριζουμε διαφημισεις, 
χρησιμοποιουμε το σεξ για ν'αποφυγουμε τις σχεσεις, 
κι απ' το ταξιδι της φαλαινας, ειμαστε τοσο μακρια, 
σ'ενα παιδικο τραγουδι, το μυαλο μου ξυπνα, 
κι ακουω τα πλοια, να διασχιζουν τις θαλασσες, 
ειχα τοσα ωραια πραγματα κι εσυ μου τα χαλασες. 

Σαν καταψυγμενα κρεατα πουλιουνται τα προτυπα, 
ταυτιζομαστε με ηρωες κι αλλαζουμε προσωπα, 
πολυ αργα καταλαβαινουμε πως οταν σα μια στυση που πεφτει, 
ενα εκατομυριο στερεοτυπα που δεν εχουν πια καμια γευση, 
με κανουν ν'απορω που στεκομαστε αδιαφοροι στο ψεμα, 
γιατι χανουμε χρονο οταν μεσα μας τρεχει το αιμα, 
σαν οδοντοπαστες λιωνουμε μπροστα απο την τηλεοραση, 
κοιταμε εικονες εχοντας χασει την αρχικη οραση, 
κοιταζωντας τα ιδρωμενα προσωπα καθε γλυφτη, 
καθαριζουμε φρουτα για nα διατηρουμε τηn αργη μας σηψη, 
καθαροι στρεητ γιαπυς διασχιζουν λεωφορους, 
περηφανα στηνουν το μελλον με δικους τους ορους, 
σαη εξυπνοι βλακες φερνουν τη ντροπη της εκπαιδευσης, 
κι απο μια περιστρεφομενη θεση καμαρωνουν γι'αυτη τη δικαιωση, 
το δυο χιλιαδες μονο θα τους θελει ντυμενους με δερματινα, 
πιο γυμνασμενους να κυβερνουν κατωτερα οντα, ατιμα, 
κι απ' το ταξιδι της φαλαινας, ειμαστε τοσο μακρια, 
σ'ενα παιδικο τραγουδι, το μυαλο μου ξυπνα, 
κι ακουω τα πλοια, να διασχιζουν τις θαλασσες, 
ειχα τοσα ωραια πραγματα κι εσυ μου τα χαλασες. 

Στην πιστα του αεροδρομιου, εχει νυχτωσει, 
ενα εκατομυριο αστερια φωτιζουν ο,τι μ'εχει πληγωσει, 
ενας φιλος μου αποψε εγκαταλειπει αυτη την χωρα, 
κατα βαθος λυπαται, μα δε βλεπει και την ωρα, 
που η ζωη του θ'αλλαξει, οταν τ'αεροπλανα πετανε, 
η γη απλωνεται και οι ανθρωποι ξεχνανε, 
ειναι τρομερο το θεαμα, η αισθηση αυτη οτι πετας, 
δεν εχω αλλη εκλογη, ενα κιτρινο ταξι περιμενει, 
φυσαει, θα χειμωνιασει, δυο ωρες και ξημερωνει, 
συννεφιασμενη κυριακη, πρωτη μερα του χειμωνα, 
σκεφτομαι τους πιο σημαnτικους ανθρωπους αυτου του αιωnα, 
απ'το δεξι καθρεφτακι ο κοσμος μενει πισω, 
ποτε δεν ειχα τιποτα, κι αποψε θελω να σε φιλησω, 
να μεινεις στα ματια μου, σ'ενα αδειο τοπιο, 
να κανουμε ερωτα στο αστεροσκοπειο, 
κουλουριασμενοι σα μπαλα να εκτοξευθουμε, 
μεχρι που ειρηνικα στο διαστημα να κοιμηθουμε, 
κι απ' το ταξιδι της φαλαινας, ειμαστε τοσο μακρια, 
σ'ενα παιδικο τραγουδι, το μυαλο μου ξυπνα, 
κι ακοyω τα πλοια, να διασχιζουν τις θαλασσες, 
ειχα τοσα ωραια πραγματα κι εσυ μου .... 

Top