Literature
Βιβλία, διηγήματα που διάβασα (ή έγραψα ο ίδιος :P)
Η ιστορία ενός έρωτα
Posted by Manolis Platakis on 22-09-2009 at 1:51
Ο Πέτρος ήταν εδώ και πολλή ώρα ξαπλωμένος στο πάτωμα με την πλάτη στον τοίχο. Τα μάτια του ήταν κατακόκκινα και πρησμένα απ' το κλάμα. Ούτε το άδειο μπουκάλι ουίσκι που βρισκόταν πεταμένο παραδίπλα του, ούτε και η στοίβα με τα μαζεμένα τσιγάρα στο τασάκι, του είχαν προσφέρει την παραμικρή παρηγοριά. Ένιωθε τη μοναξιά του τεράστιο βάρος στην ψυχή του και την απουσία της αβάσταχτη - δε μπορούσε να σταθεί.

Σηκώθηκε απότομα, άρπαξε το μπουφάν και τα τσιγάρα του και βγήκε στο δρόμο. Έπρεπε να τη δει. Έφτασε παραπατώντας. Ήταν λίγο μετά τα μεσάνυχτα. Χωρίς δισταγμό πήδηξε τα κάγκελα και έτρεξε να τη συναντήσει.

"Γιατί ρε Μαργαρίτα, γιατί;" ψιθύρισε με αναφιλητά μόλις την πλησίασε. Εκείνη παρέμεινε μαρμάρινη και δεν του απάντησε. Έκατσε δίπλα της σιωπηλός για ώρες ολόκληρες. Κάποια στιγμή τα βλέφαρά του βάρυναν και τον πήρε ο ύπνος στην πέτρινη αγκαλιά της.

"Πάλι εδώ παλικάρι μου; Πήγαινε σπίτι σου να ξεκουραστείς και άσε την κοπέλα να φύγει ήσυχα". Μισάνοιξε τα μάτια του υπό το χαρούμενο φως του ήλιου. Πλάι του έστεκε η γιαγιά που πότιζε τα λουλούδια των τάφων. Είχε ξημερώσει.


Εμπνευσμένο από το κλασικό ισπανικό τραγούδι "Historia de un amor" που μιλά για έναν αδικοχαμένο έρωτα. Ακολουθεί σε καταπληκτική εκτέλεση από το Julio Iglesias. Το τραγούδησε πρόσφατα στο Ηρώδειο και η εξαιρετική Luz Casal.

Κάτι νύχτες Σαββάτου
Posted by Manolis Platakis on 13-09-2009 at 1:54
Χάιδεψε απαλά τη δερμάτινη επένδυση της καινούριας του BMW. Καθισμένος στη θέση του οδηγού ένιωσε πως βρισκόταν στον αρχηγικό θώκο όλου του κόσμου. Έβαλε μπρος τη μηχανή με αυτοπεποίθηση.

Ο Πέτρος είχε αποφασίσει να πάει αυτή τη βόλτα από καιρό. Είχε προσπαθήσει και είχε καταφέρει πολλά στη ζωή του - όχι όμως να κάνει δική του τη Μαργαρίτα. Κάθε Σαββατόβραδο του έλειπε πολύ. Ήθελε να μοιραστεί τα πάντα με την από χρόνια εξαφανισμένη Μαργαρίτα. Δεν είχε ψάξει να τη βρει, ήξερε πως δε θα την έκανε ποτέ δικιά του. Το συναίσθημα που όμως δεν άντεχε και τον έτρωγε μέσα του ήταν πως, τα Σάββατα που εκείνος μαράζωνε στη σκέψη της, αυτή μοίραζε το φιλί και το κορμί της σε ανδρείκελα - με τον Πέτρο εξορισμένο από καιρό στη λήθη του μυαλού και της καρδιάς της.

Κατέβηκε στην παραλία της Βάρκιζας, πίσω από το μικρό λούνα παρκ και περπάτησε πλάι στη θάλασσα όπως έκανε από μικρός. Η μυρωδιά της αρμύρας ήταν αναζωογονητική. Ο αέρας ξύριζε, το καλοκαίρι είχε φύγει ανεπιστρεπτί. Έκατσε για λίγο στην άμμο χαζεύοντας τον ορίζοντα πάνω από το σκοτεινό νερό.

Επέστρεψε στο αμάξι και συνέχισε προς Σούνιο. Σε κάθε στροφή έμπαινε όλο και πιο γρήγορα. Τα φώτα όλο και λιγόστευαν. Επιτάχυνε απότομα και λυτρωτικά προς ένα χώρισμα χωρίς κιγκλιδώματα. Αστέρια. Βράχια. Θάλασσα. Τίποτα.


Εμπνευσμένο από τους στίχους των Magic De Spell στο τραγούδι "Όταν νυχτώνει":

Κάτι νύχτες Σαββάτου
η αγάπη είναι αιτία θανάτου


Το μυστικό χαμόγελο
Posted by Manolis Platakis on 08-09-2009 at 2:56
Είδε από το παράθυρο ένα φως να πλησιάζει κάτω από το σπίτι και έσβησε το τσιγάρο του βιαστικά. Είχε φτάσει η ώρα. Το σακίδιο -με τα λίγα ρούχα που είχε φυλάξει στα κλεφτά- τον περίμενε μπροστά στην πόρτα. Δεν κατάφερε να αντισταθεί στον πειρασμό και πλησίασε στο υπνοδωμάτιο για μια τελευταία ματιά.

Μισοκοιμόταν αλλά του χαμογελούσε. Ένιωσε να λιποψυχά. Ήταν το μυστικό χαμόγελο της Μαργαρίτας που ο Πέτρος γνώριζε ότι προοριζόταν μόνο γι' αυτόν. Η ιστορία δεν οδηγούσε πουθενά αλλά ο Πέτρος μισούσε τον εαυτό του, περισσότερο από ποτέ, που δεν είχε βρει το θάρρος να της μιλήσει. Με σφιγμένο το στομάχι του περπάτησε μακριά πριν προλάβει να τον δει ντυμένο.

Άφησε τα πράγματα στο πίσω κάθισμα του ταξί που μόλις είχε φτάσει και έκατσε στη θέση του συνοδηγού. "Αεροδρόμιο" είπε στον οδηγό και βυθίστηκε στις σκέψεις του. Καθώς τα φώτα της αττικής οδού έμεναν πίσω γοργά αναρωτήθηκε αν θα επέστρεφε ποτέ. Κοίταξε προς το νυχτερινό ουρανό τάχα αναζητώντας μια απάντηση.

Ήταν όμως σίγουρος για κάτι. Το χαμόγελο της Μαργαρίτας είχε αποτυπωθεί ανεξίτηλα σε ένα φιλμ που θα έμενε για πάντα στο σκοτεινό θάλαμο της ψυχής του.


Εμπνευσμένο από το τραγούδι Secret Smile των Semisonic.

Dead End
Posted by Manolis Platakis on 05-09-2009 at 0:07
Ήταν το τελευταίο τους βράδυ. Ο Πέτρος το ένιωθε και το είπε. Η Μαργαρίτα δεν το πίστεψε.

"Μη φύγεις" μουρμούρισε ψευτοπαραπονιάρικα και έστρεψε το κορμί της μπρούμυτα. Ο Πέτρος έκατσε απαλά στην άκρη του κρεβατιού και έσκυψε προς το μέρος της. Άρχισε να χαϊδεύει την πλάτη της προσποιούμενος ότι γράφει με το χέρι του. Ήταν ένα παιχνίδι που έπαιζαν συχνά, προσπαθώντας αυτάρεσκα να μαντέψουν ο ένας τις σκέψεις του άλλου.

"Λοιπόν;" ρώτησε ο Πέτρος μόλις τελείωσε.
"Η αγάπη μας θα κρατήσει για πάντα!" αναφώνησε με χαριτωμένη σιγουριά η Μαργαρίτα.

Ο Πέτρος χαμογέλασε θλιμμένα. "Ήσουν πάντοτε καλή σε αυτό το παιχνίδι αλλά αυτή τη φορά έγραψα πως ήρθε η ώρα να σωθώ."

Περπάτησε προς την πόρτα και δεν την ξαναείδε.


Εμπνευσμένο από τους παρακάτω στίχους των The Format από το τραγούδι Dead End.

then i run my hand down your spine
you guess i wrote something profound
something like:
"our love will last till we die"
I say "you're good at this game"
but what I really wrote is
"how I've yet to be saved"


Η τέχνη και το χρήμα
Posted by Manolis Platakis on 26-02-2006 at 12:21

Ένας αγρός με ίριδες του Vincent Van Gogh



Ας ξεκινήσουμε για παράδειγμα από τις δισκογραφικές εταιρίες. Για μένα ο μόνος λόγος ύπαρξης (δηλαδή ο μόνος λόγος που δικαιολογεί την ύπαρξη μιας τέτοιας εταιρίας) είναι η διάδοση της τέχνης. Το ίδιο ισχύει και με τον εκδοτικό οίκο που παίζουν αρκετά παιχνίδια αντίστοιχα και ανάλογα (ένα σωρό χρήματα για το πρώτο σου βιβλίο, προώθηση (και διαφήμιση) μόνο των εμπορικών βιβλίων, συμμετοχή στη διαδικασία πλύσης εγκεφάλου μέσω ΜΜΕ για συγκεκριμένες εκφάνσεις της τέχνης (;) από την εταιρία που έχει αναλάβει τη διάδοσή της.

Σε αυτό το σημείο τίθεται το θέμα εμπορευματοποίησης της τέχνης. Κατά τη γνώμη μου η (οποιασδήποτε μορφής) τέχνη δεν πρέπει να εμπορευματοποιείται. Οποιαδήποτε τέχνη κατά παραγγελία, δηλαδή τέχνη που γίνεται με σκοπό (απώτερο ή μη) να αποφέρει κέρδος είναι λειψή. Της λείπει κάτι από τη λάμψη, κάτι από την έμπνευση, κάτι από τη δημιουργία, κάτι από το μήνυμα, κάτι από την αλήθεια, κάτι από το συναίσθημα κάτι από τη μαγεία που συνοδεύει ένα ειλικρινές δημιούργημα ένος συνειδητοποιημένου δημιουργού, εκφραστή τέχνης. Προσοχή, δεν εννοώ ότι όλοι το κάνουν ΜΟΝΟ για τα λεφτά, ή ότι οι δημιουργίες τους είναι τόσο υποδεέστερες απλά πιστεύω ότι είναι τουλάχιστον ένα κλικ πιο κάτω.

Εδώ εγείρονται κάποια σημαντικά ζητήματα προς συζήτηση.

α) Ο δημιουργός με συνθήκες ζωής καλύτερες, δε θα μπορεί πιο άνετα να υπηρετήσει την τέχνη;

Απάντηση: Ναι και οχι. Σίγουρα θα έχει περισσότερο χρόνο να ασχοληθεί με την τέχνη όμως αυτό δεν μας εξασφαλίζει "καλύτερη" τέχνη. (όταν μιλάω για καλύτερη τέχνη δεν εννοώ βαθμολογία εννοώ ειλικρινής πηγιαία και μαγική προσωπική έκφραση) Στο παρελθόν άνθρωποι υπό δύσκολες συνθήκες ζωής και σε (ενδεχομένως) πιο δύσκολες πολιτικοοικονομικές περιόδους μας έχουν δώσει δημιουργίες που μας αγγίζουν μέχρι σήμερα και που έμειναν στην ιστορία (έστω και με μετά θάνατον αναγνώριση).

Σε κάθε περίπτωση το να ζει από την τέχνη του και μόνο από αυτή θα συμβάλλει με μαθηματική βεβαιότητα (αργά ή γρήγορα) στην σταδιακή αλλοτρίωση της τέχνης του.

β) Μια εταιρία με κεφάλαιο δεν θα μπορούσε να βοηθήσει ούτως ώστε η τέχνη να φτάσει σε όλους;

Σαφώς και θα μπορούσε.

Αν κάποιος πλούσιος είναι ευαισθητοποιημένος σε ζητήματα τέχνης η ενίσχυση από αυτόν είναι κάτι παραπάνω από ευπρόσδεκτη αν και μόνο αν ότι χρήματα ζητήσει είναι για το κόστος (του cd, του βιβλίου, της διανομής κτλ) και ΔΕΝ βγάλει κέρδος από δουλειά άλλου (όπως είπε και ο noiR).

γ)Μπορεί το internet να βοηθήσει στη διάδοση της τέχνης;

Το internet είναι μια ταχύτατα ανερχόμενη μορφή διάδοσης τέχνης και καλό θα ήταν σαν Ελλάδα να τη στηρίξουμε. :-)