Music
Σκέψεις μου για τη μουσική και τους καλλιτέχνες..
Συναυλία Locomondo στη Σητεία
Posted by Manolis Platakis on 09-08-2010 at 22:08
"Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια" και για τους Locomondo σας τα έχω ξαναπεί οπότε σας αφήνω με δύο βίντεο που τράβηξα στην προχτεσινή συναυλία των Locomondo που έλαβε χώρα στο ενετικό φρούριο της Καζάρμας, στην όμορφη Σητεία Κρήτης.





Υ.Γ. Δυστυχώς δεν τραγούδησαν το "Φαίη" αλλά κατά τα άλλα ήταν καταπληκτικοί όπως πάντα!
Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας - TerraVibe Park
Posted by Manolis Platakis on 05-07-2010 at 7:00
Το Σάββατο 26 Ιουνίου, απογευματάκι, ξεκινήσαμε για Μαλακάσα. Ως είθισται, όταν βγαίνουμε στην εθνική Αθηνών - Λαμίας, σταματήσαμε στο Σείριο για καφέ και μετά αναστροφή για Terra Vibe. Το εισιτήριο κόστισε 15 ευρώ αν και η αναγγελία της συναυλίας έλεγε πως τα πρώτα 4000 εισιτήρια κοστίζουν 11 ευρώ, τα επόμενα 4000 13 ευρώ και από εκεί και πέρα 15 ευρώ. Πάνω από 5000 κόσμο δεν είχε η συναυλία οπότε δεν ξέρω πως ακριβώς δικαιολογείται η τιμή. Προφανώς, δεν ίσχυσε για τις πωλήσεις από το ταμείο.

Εν πάση περιπτώσει, μπαίνοντας μέσα ενθουσιάστηκα από το χώρο. Δεν είχα ξαναπάει στο Terra Vibe και το πάρκο με εντυπωσίασε. Αφού χαιρετήσαμε κάποιους γνωστούς, πήραμε τις μπυρίτσες μας και βολευτήκαμε στα δεξιά της σκηνής.

Κατσιμίχες live στο Terravibe
Κατά τις δέκα παρά βγήκαν οι αδερφοί Κατσιμίχα στη σκηνή και ήταν σαν να μην πέρασε μια μέρα από όταν εξαφανίστηκαν από τη σκηνή. Για την ακρίβεια δεν τους είχα ξαναδεί ζωντανά αλλά καταλαβαίνετε τι εννοώ. Ο κόσμος ζεστάθηκε κάτω από την πανσέληνο του Ιουνίου, την οποία ο Χάρης αποκάλεσε "φεγγαρούκλα", ακούγοντας όλες τις γνώστες και πολύ αγαπημένες επιτυχίες των Κατσιμιχαίων. Το setlist όπως το θυμάμαι (με τυχαία σειρά και χωρίς τον κιθαρίστα Μάνο Λιδάκη που τραγούδησε 2 κομμάτια Μικρούτσικου Καββαδία σε rock έκδοση, το "Πούλα με" των Πυξ Λαξ, το "Εσύ εκεί" (προς τιμήν του αείμνηστου Μάνου Ξυδούς) των Πυξ Λαξ και τον πληκτρά που ερμήνευσε το Killing in the name of από Rage Against The Machine) περιείχε τα εξής τραγούδια:

Προσωπικές οπτασίες
Το δωμάτιο
Σαντορίνη
Καλό ταξίδι
Μάρκος και Άννα

Κατσιμίχες live στο Terravibe

Bleibtreu Cafe
Ποιος τη ζωή μου
Μια βραδιά στο Λούκι
(Ο Χάρης μας θύμισε πως η ιστορία είναι προσωπική)
Η μπαλάντα του Φάνη
Για ένα κομμάτι ψωμί
Αν είσαι θεός
Η μοναξιά του σχοινοβάτη
Υπόγειο
Μη γυρίσεις
Ανόητες αγάπες
Νύχτωσε νύχτα


Μαγνητοσκοπημένο από μένα

Της αγάπης μαχαιριά
Λουλούδι του δάσους
Σχήμα λόγου
Γυρίζω τις πλάτες
Θεσσαλονίκη
Ρίτα Ριτάκι
(encore, έπεσε πολύς χορός)
Γέλα πουλί μου
(τελευταίο τραγούδι του encore)

Ήταν δύο ώρες μαγικές και συγκινητικές. Μια εξαιρετική συναυλία γεμάτη συναισθήματα για όλους όσοι μεγαλώσαμε με το Χάρη και τον Πάνο. Άλλωστε όπως λένε κι αυτοί:

Είναι κάτι σταυροδρόμια μαγεμένα
που συναντιόμαστε και ύστερα χανόμαστε

πόσες φορές δεν έκλαψα για σένα
που ζήσαμε μαζί τόσα πολλά
και πια δε γνωριζόμαστε,
δε γνωριζόμαστε


Σας ευχαριστούμε Χάρη και Πάνο!
Χαράζει Κυριακή του Πάσχα
Posted by Manolis Platakis on 04-04-2010 at 11:35
Για το Πάσχα τα έχουμε ξαναπεί... Αφού ευχηθώ ανάσταση στις ψυχές μας, θα αφήσω τους Ενδελέχεια να μας τραγουδήσουν μια μικρή ιστορία.



Το λένε οι παλιοί στο καφενείο:
Τον πέταξαν μια νύχτα στην πλατεία,
τον βάλαν σε τσουβάλι για φορείο.
Ταυτότητα δεν είχε και στοιχεία!

Εκεί, μες στου μυαλού του την παγίδα
Να ήξερε κανείς ποιος τον προστάζει
Μια φράση, σαν σκισμένη εφημερίδα...
Φυλάξου απ' τη φωτιά κι από τ' αγιάζι!

Κανένας μας δεν ξέρει τ' όνομά του,
Στου νου του πώς μπερδεύτηκε τα δίχτυα;!
Θα φύγει όταν έρθει η σειρά του.
Θα φύγει, όπως ήρθε, μες στη νύχτα.

Χαράζει η Κυριακή κι έχει μια ζέστη,
και φλέγεται το φως στο μεσημέρι...
Στις μάντρες γιασεμιά, «Χριστός Ανέστη»,
Νωρίς θα έχει φέτος καλοκαίρι...
Razzmatazz
Posted by Manolis Platakis on 21-02-2010 at 16:14
Πριν από 4 περίπου χρόνια ήμουν με ένα φίλο σε ένα μπαρ στην Καλλιθέα και πίναμε ένα ποτό. Συζητούσαμε για τον έρωτα και τη ζωή όταν στα ηχεία ακούσαμε ένα τραγούδι που αμφότεροι αγνοούσαμε αλλά μας φάνηκε πολύ ωραίο.

- Ρε συ πολύ ωραίο ακούγεται αυτό, τράβα ρώτα τον dj ποιο είναι!
- Έχω χτυπήσει το πόδι μου, πήγαινε εσύ!
- Είσαι από εδώ τους ξέρεις καλύτερα!
- Άντε καλά.

[...]

Κάποιες φορές οι άνθρωποι δε μιλούν ξεκάθαρα. Άλλοτε γιατί δε μπορούν να εκφραστούν, δε βρίσκουν τις κατάλληλες λέξεις και άλλοτε γιατί δεν είναι σίγουροι τι ακριβώς θέλουν να πουν. Υπάρχουν όμως και φορές που είναι πιο πονηροί και θέλουν να ντυθούν με ένα πέπλο τεχνητού μυστηρίου ξεγλιστρώντας παράλληλα από μια δύσκολη -γι' αυτούς- κατάσταση.

Οι καταπληκτικοί Pulp περιγράφουν μια τέτοια περίπτωση στο Razzmatazz, το κομμάτι του οποίου την ακουστική έκδοση ακούσαμε εκείνο το βράδυ στην Καλλιθέα.



Oh, I'm sorry, but didn't you say, that things go better with a little bit of razzmatazz?
Η ιστορία ενός έρωτα
Posted by Manolis Platakis on 22-09-2009 at 1:51
Ο Πέτρος ήταν εδώ και πολλή ώρα ξαπλωμένος στο πάτωμα με την πλάτη στον τοίχο. Τα μάτια του ήταν κατακόκκινα και πρησμένα απ' το κλάμα. Ούτε το άδειο μπουκάλι ουίσκι που βρισκόταν πεταμένο παραδίπλα του, ούτε και η στοίβα με τα μαζεμένα τσιγάρα στο τασάκι, του είχαν προσφέρει την παραμικρή παρηγοριά. Ένιωθε τη μοναξιά του τεράστιο βάρος στην ψυχή του και την απουσία της αβάσταχτη - δε μπορούσε να σταθεί.

Σηκώθηκε απότομα, άρπαξε το μπουφάν και τα τσιγάρα του και βγήκε στο δρόμο. Έπρεπε να τη δει. Έφτασε παραπατώντας. Ήταν λίγο μετά τα μεσάνυχτα. Χωρίς δισταγμό πήδηξε τα κάγκελα και έτρεξε να τη συναντήσει.

"Γιατί ρε Μαργαρίτα, γιατί;" ψιθύρισε με αναφιλητά μόλις την πλησίασε. Εκείνη παρέμεινε μαρμάρινη και δεν του απάντησε. Έκατσε δίπλα της σιωπηλός για ώρες ολόκληρες. Κάποια στιγμή τα βλέφαρά του βάρυναν και τον πήρε ο ύπνος στην πέτρινη αγκαλιά της.

"Πάλι εδώ παλικάρι μου; Πήγαινε σπίτι σου να ξεκουραστείς και άσε την κοπέλα να φύγει ήσυχα". Μισάνοιξε τα μάτια του υπό το χαρούμενο φως του ήλιου. Πλάι του έστεκε η γιαγιά που πότιζε τα λουλούδια των τάφων. Είχε ξημερώσει.


Εμπνευσμένο από το κλασικό ισπανικό τραγούδι "Historia de un amor" που μιλά για έναν αδικοχαμένο έρωτα. Ακολουθεί σε καταπληκτική εκτέλεση από το Julio Iglesias. Το τραγούδησε πρόσφατα στο Ηρώδειο και η εξαιρετική Luz Casal.

Κάτι νύχτες Σαββάτου
Posted by Manolis Platakis on 13-09-2009 at 1:54
Χάιδεψε απαλά τη δερμάτινη επένδυση της καινούριας του BMW. Καθισμένος στη θέση του οδηγού ένιωσε πως βρισκόταν στον αρχηγικό θώκο όλου του κόσμου. Έβαλε μπρος τη μηχανή με αυτοπεποίθηση.

Ο Πέτρος είχε αποφασίσει να πάει αυτή τη βόλτα από καιρό. Είχε προσπαθήσει και είχε καταφέρει πολλά στη ζωή του - όχι όμως να κάνει δική του τη Μαργαρίτα. Κάθε Σαββατόβραδο του έλειπε πολύ. Ήθελε να μοιραστεί τα πάντα με την από χρόνια εξαφανισμένη Μαργαρίτα. Δεν είχε ψάξει να τη βρει, ήξερε πως δε θα την έκανε ποτέ δικιά του. Το συναίσθημα που όμως δεν άντεχε και τον έτρωγε μέσα του ήταν πως, τα Σάββατα που εκείνος μαράζωνε στη σκέψη της, αυτή μοίραζε το φιλί και το κορμί της σε ανδρείκελα - με τον Πέτρο εξορισμένο από καιρό στη λήθη του μυαλού και της καρδιάς της.

Κατέβηκε στην παραλία της Βάρκιζας, πίσω από το μικρό λούνα παρκ και περπάτησε πλάι στη θάλασσα όπως έκανε από μικρός. Η μυρωδιά της αρμύρας ήταν αναζωογονητική. Ο αέρας ξύριζε, το καλοκαίρι είχε φύγει ανεπιστρεπτί. Έκατσε για λίγο στην άμμο χαζεύοντας τον ορίζοντα πάνω από το σκοτεινό νερό.

Επέστρεψε στο αμάξι και συνέχισε προς Σούνιο. Σε κάθε στροφή έμπαινε όλο και πιο γρήγορα. Τα φώτα όλο και λιγόστευαν. Επιτάχυνε απότομα και λυτρωτικά προς ένα χώρισμα χωρίς κιγκλιδώματα. Αστέρια. Βράχια. Θάλασσα. Τίποτα.


Εμπνευσμένο από τους στίχους των Magic De Spell στο τραγούδι "Όταν νυχτώνει":

Κάτι νύχτες Σαββάτου
η αγάπη είναι αιτία θανάτου


Το μυστικό χαμόγελο
Posted by Manolis Platakis on 08-09-2009 at 2:56
Είδε από το παράθυρο ένα φως να πλησιάζει κάτω από το σπίτι και έσβησε το τσιγάρο του βιαστικά. Είχε φτάσει η ώρα. Το σακίδιο -με τα λίγα ρούχα που είχε φυλάξει στα κλεφτά- τον περίμενε μπροστά στην πόρτα. Δεν κατάφερε να αντισταθεί στον πειρασμό και πλησίασε στο υπνοδωμάτιο για μια τελευταία ματιά.

Μισοκοιμόταν αλλά του χαμογελούσε. Ένιωσε να λιποψυχά. Ήταν το μυστικό χαμόγελο της Μαργαρίτας που ο Πέτρος γνώριζε ότι προοριζόταν μόνο γι' αυτόν. Η ιστορία δεν οδηγούσε πουθενά αλλά ο Πέτρος μισούσε τον εαυτό του, περισσότερο από ποτέ, που δεν είχε βρει το θάρρος να της μιλήσει. Με σφιγμένο το στομάχι του περπάτησε μακριά πριν προλάβει να τον δει ντυμένο.

Άφησε τα πράγματα στο πίσω κάθισμα του ταξί που μόλις είχε φτάσει και έκατσε στη θέση του συνοδηγού. "Αεροδρόμιο" είπε στον οδηγό και βυθίστηκε στις σκέψεις του. Καθώς τα φώτα της αττικής οδού έμεναν πίσω γοργά αναρωτήθηκε αν θα επέστρεφε ποτέ. Κοίταξε προς το νυχτερινό ουρανό τάχα αναζητώντας μια απάντηση.

Ήταν όμως σίγουρος για κάτι. Το χαμόγελο της Μαργαρίτας είχε αποτυπωθεί ανεξίτηλα σε ένα φιλμ που θα έμενε για πάντα στο σκοτεινό θάλαμο της ψυχής του.


Εμπνευσμένο από το τραγούδι Secret Smile των Semisonic.

Dead End
Posted by Manolis Platakis on 05-09-2009 at 0:07
Ήταν το τελευταίο τους βράδυ. Ο Πέτρος το ένιωθε και το είπε. Η Μαργαρίτα δεν το πίστεψε.

"Μη φύγεις" μουρμούρισε ψευτοπαραπονιάρικα και έστρεψε το κορμί της μπρούμυτα. Ο Πέτρος έκατσε απαλά στην άκρη του κρεβατιού και έσκυψε προς το μέρος της. Άρχισε να χαϊδεύει την πλάτη της προσποιούμενος ότι γράφει με το χέρι του. Ήταν ένα παιχνίδι που έπαιζαν συχνά, προσπαθώντας αυτάρεσκα να μαντέψουν ο ένας τις σκέψεις του άλλου.

"Λοιπόν;" ρώτησε ο Πέτρος μόλις τελείωσε.
"Η αγάπη μας θα κρατήσει για πάντα!" αναφώνησε με χαριτωμένη σιγουριά η Μαργαρίτα.

Ο Πέτρος χαμογέλασε θλιμμένα. "Ήσουν πάντοτε καλή σε αυτό το παιχνίδι αλλά αυτή τη φορά έγραψα πως ήρθε η ώρα να σωθώ."

Περπάτησε προς την πόρτα και δεν την ξαναείδε.


Εμπνευσμένο από τους παρακάτω στίχους των The Format από το τραγούδι Dead End.

then i run my hand down your spine
you guess i wrote something profound
something like:
"our love will last till we die"
I say "you're good at this game"
but what I really wrote is
"how I've yet to be saved"


Συναυλία Locomondo στην Ιεράπετρα
Posted by Manolis Platakis on 17-08-2009 at 2:28
Παραθερίζω στη Σητεία από τις 8 Αυγούστου και αποφασίσαμε με την παρέα να πάμε στη συναυλία που έδωσαν οι Locomondo στην Ιεράπετρα (65 χλμ) στις 12 Αυγούστου. Δε το μετανιώσαμε! Ήταν πραγματικά καταπληκτικοί, τρομερός παλμός, πολύ κέφι και παρόλο που δεν είχε πάρα πολύ κόσμο τα έδωσαν όλα με το παραπάνω.

Οι Locomondo είναι μια ελληνική reggae μπάντα με επιρροές από Marley και γενικότερα την ξένη σκηνή της Καραιβικής. Ταυτόχρονα έχουν εισάγει και ελληνικά στοιχεία μουσικής στα τραγούδια τους. Ξεκίνησαν το 2004 και εμφανίστηκαν στο mainstream προσκήνιο το 2007 με το hit "Πίνω μπάφους και παίζω pro". Τότε ασχολήθηκα κι εγώ με τη μουσική τους και διαπίστωσα ότι μου αρέσουν πολλά τραγούδια τους. Μερικά εξ' αυτών: Φαίη, γαμήλιο πάρτυ (OST της ομώνυμης ταινίας), γελάς πιο δυνατά, δυνάμεις του καλού, brain control, δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα, Φραγκοσυριανή (καταπληκτική διασκευή του γνωστού λαϊκού τραγουδιού), το καλοκαίρι και άλλα. Ένα από τα πιο ωραία τραγούδια τους, αν και όχι στο συνηθισμένο στυλ τους, είναι ο γλάρος. Το τραγούδι αυτό είχα την ευκαιρία να μαγνητοσκοπήσω στη συναυλία και να ανεβάσω στο youtube. Ιδού.



Όσοι δεν έχετε ακούσει Locomondo (που σημαίνει τρελός κόσμος) αξίζει να τους δώσετε μια ευκαιρία!
Paris Jackson Cries
Posted by Manolis Platakis on 08-07-2009 at 3:42
Η κόρη του Michael Jackson. Χωρίς λόγια.



Ever since I was born, daddy has been the best father you could ever imagine. And I just want to say I love him so much.
Next →