Politics
Σκέψεις και νέα που αφορούν την πολιτική ζωή της Ελλάδας, της Ευρώπης και του κόσμου
Τίτλοι τέλους της Φοιτητικής Παράταξης Πληροφορικής (ΦΠΠ)
Posted by Manolis Platakis on 12-02-2009 at 1:53
Έτσι ονομάστηκε το νήμα που άνοιξε ο παραιτηθείς πρόεδρος του Δ.Σ. του Συλλόγου Προπτυχιακών Φοιτητών του Τμήματος Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών του Πανεπιστημίου Αθηνών στο ανεπίσημο φοιτητικό forum. Το νήμα λέει μέσα τα εξής απλά:


2005: http://www.forums.gr/showthread.php?t=7858
2009: http://www.di.uoa.gr/~fpp/files/titloi_telous.pdf


Είναι αλήθεια. Η Φοιτητική Παράταξη Πληροφορικής γνωστή ως ΦΠΠ και ως ΦΠ^2 αποφάσισε στις αρχές του χρόνου να ανακοινώσει την αναστολή της λειτουργίας της. Ο γράφων ήταν ιδρυτικό μέλος αυτής πίσω στο Μάρτη του 2005. Εκτότε έγιναν πολλά. Κατά τη διάρκεια των εκπαιδευτικών κινητοποίησεων είχα κάνει διάφορα post. Πέρυσι ήμουν πρόεδρος του Δ.Σ. του Συλλόγου Φοιτητών και έγραφα για τα 3 χρόνια ιστορίας της παράταξης. Σήμερα σας γράφω για το τέλος(;) της. Κρίμα. Ίσως κάποτε επανέλθω για να σας πω κάτι παραπάνω από όσα έζησα σε αυτό το ταξίδι. Για την ώρα αναδημοσιεύω το τελευταίο μας κείμενο. Έναν πρώτο σχολιασμό από διάφορους φοιτητές μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Τίτλοι Τέλους


«Κάποιοι θα πούν ότι καταφέραμε πολλά και άλλοι ελάχιστα, η αλήθεια πιθανώς είναι κάπου στο ενδιάμεσα»

Η Φοιτητική Παράταξη Πληροφορικής, γνωστή ως ΦΠΠ, ιδρύθηκε πίσω στο μακρινό 2005, λίγες μέρες πριν τις τότε εκλογές. Τη στιγμή της ίδρυσής της κανένας δεν μπορούσε να προβλέψει σε τι θα εξελισσόταν, και δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι ήταν ένα απ’ αυτά τα εγχειρήματα που βαθιά μέσα σου ξέρεις ότι οι στόχοι τους είναι μάλλον ανέφικτοι. Ό,τι κι αν έμελλε να συμβεί όμως, τα πρώτα σημάδια ήταν ενθαρρυντικά, μιας και υπήρχε ένας διάχυτος ενθουσιασμός ανάμεσα στους φοιτητές με στόχο να στηριχθεί αυτή η προσπάθεια, όπου κι αν τελικά μπορούσε να φτάσει. Και δεν ήταν ότι, η πρώιμη τότε ΦΠΠ, είχε να επιδείξει κάτι χειροπιαστό μέσα στις ελάχιστες μέρες ύπαρξής της, που έκανε τον κόσμο να θέλει να τη στηρίξει. Όχι, δεν ήταν αυτό, δεν ήταν ζήτημα δούναι και λαβείν, δεν ήταν θέμα ποιος μπορεί να φέρει σε πέρας μερικές δουλειές και να ενημερώνει στο forum για θέματα σχολής. Ήταν η ιδέα της ΦΠΠ που έκανε τον κόσμο να θέλει να τη στηρίξει, η ιδέα ότι εμείς, οι απλοί φοιτητές, μπορούμε να τα καταφέρουμε χωρίς τις παρατάξεις, χωρίς τα κόμματα και τα συμφέροντά τους που δηλητηριάζουν το χώρο του πανεπιστημίου ή προσφέρουν μόνο με ανταλλάγματα. Εκείνες τις στιγμές η ΦΠΠ δεν ήταν μόνο τα μέλη της, ήμασταν όλοι μας, όλοι όσοι πιστεύαμε στην ιδέα της και τη στηρίζαμε με τις πράξεις μας, με τα λόγια μας, ακόμα και με ένα απλό χαμόγελο.

Κάπως έτσι, με την υποστήριξη όλων μας για τις ιδέες που πρέσβευε, η ΦΠΠ έφτασε να αναλαμβάνει όλο και μεγαλύτερες ευθύνες μέσα στη σχολή. Πολλοί δεν έχουν ζήσει τις εποχές πριν την ίδρυση της ΦΠΠ και δεν θα ήταν πρέπον από μας, αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή, να αρχίσουμε να τις περιγράφουμε. Σε κάθε περίπτωση, από την αρχή μέχρι το τέλος, η ΦΠΠ προσπάθησε να είναι πιστή στην ιδέα της. Ξεκινήσαμε με κάποια μικρά βήματα, ασχολούμενοι με τα ζητήματα της σχολής που ανέκυπταν, προσπαθώντας να κάνουμε τη ζωή όλων μας μέσα σε αυτό το τμήμα λίγο πιο αξιοπρεπή. Και δεν άργησε αυτή η προσπάθεια να φέρει καρπούς. Αρχίσαμε να οργανωνόμαστε, να ακούμε τα προβλήματα των συμφοιτητών μας και να κυνηγάμε λύσεις, να ενημερώνουμε για σημαντικά θέματα όπως μπορούσαμε κλπ. Ήταν μια προσπάθεια δύσκολη, κουραστική και ψυχοφθόρα, και συνεχίζει και σήμερα είναι. Αλλά όλη αυτή η κούραση έφευγε όταν βλέπαμε τον ενθουσιασμό, την αγάπη και το σεβασμό του κόσμου γι’ αυτό που κάναμε. Κανένας δε σκεφτόταν να βρει τι πάει στραβά με αυτούς τους τρελούς που τρέχουν πάνω‐κάτω για τη σχολή, χωρίς κανένα προσωπικό κέρδος, γιατί τότε, πίσω στο μακρινό 2005, ήμασταν όλοι συμμέτοχοι σε αυτή την τρέλα, ήμασταν όλοι μας η ΦΠΠ.

Και έτσι περνούσε ο καιρός, και η ΦΠΠ ωρίμαζε και εδραιωνόταν στη συνείδηση του κόσμου, για τα πιστεύω της και για τη δουλειά της. Όμως δεν άργησε να έρθει ο καιρός, ένα μόλις χρόνο μετά την ίδρυσή της, όπου θα έπρεπε να δοκιμαστούμε για τις ιδέες μας σε νέες καταστάσεις. Γιατί τα ζητήματα της σχολής μας επηρεάζονται και από γεγονότα που δε συμβαίνουν μέσα σε αυτή, που η απάντησή μας απέναντί τους πρέπει να είναι σε μεγαλύτερη κλίμακα. Κι έτσι μπήκαμε κι εμείς, με τον ιδεαλισμό και τον ενθουσιασμό του πρωτάρη, στον αγώνα του φοιτητικού κινήματος. Σε όλη μας αυτή την πορεία προσπαθήσαμε να κρατήσουμε την ιδέα της ΦΠΠ σαν οδηγό, παλεύοντας για το συμφέρον το δικό μας και όλων μας, αφού αυτά τα δύο δεν διαχωρίστηκαν ποτέ ως έννοιες στο μυαλό μας. Πιστέψαμε ότι μέσω της συμμετοχής στις κινητοποιήσεις, που δεν μπορούσαμε να επηρεάσουμε άμεσα, όντας μια πολύ μικρή σε πανελλήνια κλίμακα παράταξη, θα βρίσκαμε τον τρόπο να παλέψουμε και να πετύχουμε ακόμα μεγαλύτερα πράγματα. Αλλά απ’ ό,τι φάνηκε αυτά τα μέτωπα δεν ήταν καθόλου διαφορετικά απ’ ότι συμβαίνει και στην υπόλοιπη ζωή μας, όπου το σύστημα και το αντισύστημα μοιάζουν να βρίσκονται υπερβολικά κοντά. Παρόλα αυτά συνεχίσαμε να στηρίζουμε, μέχρι την ύστατη στιγμή, αυτές τις προσπάθειες, βαθύτατα δυσαρεστημένοι απ’ όσα βιώναμε, αλλά ανίκανοι να βρούμε καλύτερες λύσεις. Πάντα όμως, σε κάθε μας πράξη, είχαμε σαν πυξίδα μας το τι πιστεύουμε ότι είναι το καλύτερο για τον απλό φοιτητή, γιατί αυτόν εκπροσωπούμε και αυτό είμαστε κι εμείς οι ίδιοι. Γι’ αυτή μας τη στάση μάς κατηγόρησαν ότι είμαστε «όπου φυσάει ο άνεμος», γιατί τολμήσαμε να ξεφύγουμε από τα ιδεολογικά καλούπια και να σκεφτούμε ελεύθερα. Τολμήσαμε να μην έχουμε μια πάγια πολιτική θέση αλλά να σκεφτόμαστε πως θα πετύχουμε το καλύτερο ανάλογα με τις παρούσες συγκυρίες. Σίγουρα σε όλη αυτή την προσπάθεια κάναμε λάθη, κυρίως λόγω απειρίας ‐δεν είμαστε άλλωστε «επαγγελματίες συνδικαλιστές»‐ αλλά ποτέ δεν είχαμε κακή ή υστερόβουλη προαίρεση.

Ό,τι κι αν συνέβαινε όμως, συνεχίσαμε τη δουλειά μας μέσα στη σχολή. Μια προσπάθεια που ήταν διαρκής και επίπονη, αλλά τουλάχιστον έφερνε αποτελέσματα. Δυστυχώς όμως, όσο περνούσαν τα χρόνια τόσο άρχισε να ξεχνιέται από πολλούς η ιδέα της ΦΠΠ και να αντικαθίσταται από άλλα συμπεράσματα, ή και από πλήρη αδιαφορία. Ο ενθουσιασμός άρχισε να ελαττώνεται, τα χαμόγελα άρχισαν να σβήνουν. Το τι ήρθε στη θέση τους είναι ζήτημα της ατζέντας του καθενός. Κάποιοι έμεναν στο να γίνεται η δουλειά τους, πιστεύοντας ότι θα συνεχίσει να γίνεται αρκεί να ρίξουν ένα χαρτί μέσα σε ένα κουτί κάθε χρόνο. Κάποιοι άλλοι, πιο «καλοθελητές», άρχισαν να διαγνώνουν σκοτεινά κίνητρα πίσω απ’ όσα κάνει η ΦΠΠ, είτε γιατί δε χώραγε στο μυαλό τους το πώς μπορεί κάποιοι να προσφέρουν χωρίς ανταμοιβή, είτε γιατί οι ανώτεροί τους στα κομματικά τραπέζια τούς τράβηξαν το αυτί ότι έχουν μείνει πίσω και έπρεπε κάτι μεμπτό να μας προσάψουν. Κανενός δεν πέρασε απ’ το μυαλό ότι με όσα κάνουμε, πέρα από την ηθική ανταμοιβή, βοηθάμε και εμάς τους ίδιους. Γιατί κάθε καλό που συμβαίνει σε αυτή τη σχολή ωφελεί κι εμάς, απλά για να γίνει πρέπει κάποιος τελικά να το κάνει.

Παρόλη την αδιαφορία όμως, και τις εντεινόμενες επιθέσεις εναντίον μας, δε σταματήσαμε να προσπαθούμε. Αλλά μέρα με τη μέρα μια “αμνησία” διαχεόταν όλο και πιο πολύ μέσα στη σχολή. Αυτό που το μακρινό 2005 ήταν η ελπίδα μας για κάτι διαφορετικό, αυτή η ιδέα που όλοι είχαμε γίνει τότε κοινωνοί της, άρχισε να ξεθωριάζει και να διαστρεβλώνεται. Η ΦΠΠ όμως ουσιαστικά δεν άλλαξε, συνέχισε να παλεύει για τα ίδια πράγματα, να κάνει λάθη, να πετυχαίνει στόχους, όπως έκανε πάντα. Η όλη αλλαγή δεν μπορεί να οφείλεται μόνο σε μας. Μάλλον απ’ ό,τι φαίνεται αρχίσαμε να θεωρούμαστε δεδομένοι, σαν μια ομάδα ατόμων, άλλων, ξέχωρων από τους απλούς φοιτητές, που έχει την υποχρέωση να κάνει δουλειές. Τώρα γιατί τις κάνει είναι από αδιάφορο μέχρι ύποπτο, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι κάτι θετικό, αφού το κάνει επειδή είναι υποχρεωμένη, από κάποια περίεργη διευθέτηση των πραγμάτων σε εποχές παλιές και ξεχασμένες. Η αρχική ιδέα ότι ο κάθε φοιτητής μπορεί να τα βγάλει πέρα χωρίς παρατάξεις ξεχάστηκε. Η ΦΠΠ έγινε στα μυαλά όλων μια πραγματική παράταξη, σαν τις άλλες, που έχει μια de facto υπερφυσική ικανότητα και υποχρέωση να τρέχει για τα πάντα, κάτι που οι απλοί φοιτητές δεν έχουν! Θεωρήθηκε σαν μια παράταξη που οφείλει να συντηρείται μόνη της και δεν χρειάζεται κανέναν να την υποστηρίζει αφού έχει κάποιους κρυφούς μηχανισμούς, σαν όλες τις παρατάξεις, για να τα βγάζει πέρα.

Ταυτόχρονα, μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση, δεν παρέλειψαν να επωφεληθούν και οι κομματικές παρατάξεις της σχολής, που άμα έβγαζαν τη ΦΠΠ από τη μέση θα έπαιρναν επιπλέον έδρες στο ΔΣ. Τέσσερα χρόνια τώρα μας έχουν επιτεθεί με τραμπουκισμούς, με λασπολογία, με ειρωνεία, με ψευδείς κατηγόριες, σε μια προσπάθεια να προκαλέσουν εντυπώσεις. Για όλα αυτά τα γελοία και ποταπά, τους έχουμε την απάντηση που τους αξίζει. Γιατί για όσα αυτοί έχουν ξεπουλήσει την υπόληψή τους, εμείς μπορούμε να τα πετάξουμε χωρίς φόβο. Γιατί ούτε ψήφους θέλουμε, ούτε έδρες στο ΔΣ, ούτε τα χρήματα κανενός. Εμείς θέλαμε να βοηθήσουμε τη σχολή μας να γίνει λίγο καλύτερη και μαζί της να γίνουμε όλοι μας, αλλά δυστυχώς κάποιοι σαν αυτούς δεν μπορούν ποτέ να αλλάξουν. Λυπόμαστε για τα βάθη στα οποία έχουν ρίξει την αξιοπρέπειά τους, γιατί κάποια μέρα θα δουν ότι όλα όσα κάνανε απλά κατέτρωγαν τα ίδια τους τα σωθικά και τελικά δεν πέτυχαν τίποτα στη ζωή τους, πέρα από μια θέση σε κάποια επιχείρηση ή μια καρέκλα στη βουλή, τα οποία θα αναγκαστούν να αποχωριστούν όταν καταλάβουν ότι δε θα ζούνε για πάντα.

Το λυπηρό όμως στην όλη ιστορία δεν είναι ότι μερικοί κομματικοί φωστήρες είπαν όσα είπαν, άλλωστε αυτό είναι δεδομένο ότι θα συμβεί αφού δυστυχώς μόνο έτσι, με λάσπες και ψεύδη, ξέρουν να πετυχαίνουν όσα προσδοκούν. Το λυπηρό είναι ότι, σε όλο το πρόσφατο διάστημα δραστηριότητας της ΦΠΠ, δε βρέθηκε κανένας να της συμπαρασταθεί. Αυτό που κάποτε ήταν δεδομένο, η στήριξη του κόσμου, η συνειδητοποίηση ότι είναι και αυτός μέρος του εγχειρήματος που λέγεται ΦΠΠ, πλέον έχει ξεχαστεί. Βαδίζουμε στον ίδιο δρόμο που είχαμε ανοίξει το 2005, αλλά πλέον βαδίζουμε μόνοι μας. Θα θέλαμε να ρίξουμε την ευθύνη γι’ αυτή την κατάσταση στις άλλες παρατάξεις και τα παιχνίδια τους ή στα λάθη της ΦΠΠ, ίσως αυτό να μας πείσμωνε να συνεχίσουμε. Αλλά δυστυχώς, αυτό που πιστεύουμε ότι φταίει κυρίως είναι η αδιαφορία του απλού κόσμου της σχολής που δεν δείχνει να νοιάζεται για την ύπαρξή μας.

Όμως η ΦΠΠ δεν μπορεί να υπάρξει μόνη της. Δεν είναι μια ακόμα παράταξη, όπως πολλοί νομίζουν• είναι μια ιδέα, η οποία πρέπει να στηριχθεί από όλους για να μπορεί να επιζεί. Η πορεία μας είναι συνυφασμένη με τη στάση του απλού φοιτητή, από αυτόν παίρνει το οξυγόνο που την κρατά ζωντανή και τη δύναμη να συνεχίσει. Δεν μπορούμε να αντέξουμε μόνοι μας σε αυτή τη δύσκολη προσπάθεια και παρατηρούμε ότι, μετά από 4 χρόνια από την ίδρυσή μας, έχουμε τελικά βρεθεί μόνοι.

Κανένας πλέον δεν ενδιαφέρεται να μάθει για τη ΦΠΠ, κανένας δεν ενδιαφέρεται να την υπερασπιστεί, να τη βοηθήσει στις δυσκολίες. Έχει δημιουργηθεί ακόμα και ο φόβος κάποιος να χαρακτηριστεί ΦΠΠιτης, κάτι που θα έπρεπε να είναι τιμή, γιατί σημαίνει ότι είναι βαθύτατος κοινωνός της ιδέας της. Αλλά παρόλα αυτά, ηχεί σαν κομματικός χρωματισμός. Ο κόσμος δε θέλει να έχει σχέση με τη ΦΠΠ, θέλει απλά να γίνεται η δουλειά του. Αλλά η ΦΠΠ δεν είναι γραφείο εργολαβίας για δουλειές της σχολής, είναι ένας ζωντανός οργανισμός, που αργοπεθαίνει. Καταστρέφεται γιατί αυτό που την κρατά ζωντανή δεν είναι ούτε οι ψήφοι στις εκλογές, ούτε τα όσα καταφέρνει κατά καιρούς, αλλά το ότι μπορεί να μεταδίδει το μήνυμά της, την ιδέα της. Ο σκοπός της ΦΠΠ δεν είναι να κάνει καλύτερη τη σχολή, αυτό είναι απλά ένα αποτέλεσμα. Ο σκοπός της είναι να δείξει ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε αν είμαστε ενωμένοι όλοι μαζί, ότι δε χρειάζεται το στενό ατομικό συμφέρον να είναι η κινητήριος δύναμη για τις προσπάθειές μας. Και όταν σε αυτή την προσπάθεια συναντά την αδιαφορία, εκ των πραγμάτων, δεν μπορεί να υπάρξει.

Είναι κρίμα μια παρέα παιδιών, που προσπάθησε να βοηθήσει λίγο στα πράγματα της σχολής, να καταλήγει σε αυτή τη θέση. Τόσο πολύ πια έχει εισχωρήσει μέσα μας η αδιαφορία για το διπλανό μας; Τόσο πολύ μας νοιάζει το δικό μας, το στενό ιδιωτικό συμφέρον; Τόσο γρήγορα ξεχνάμε και τόσο εύκολα αδιαφορούμε; Παρόλα αυτά όμως, δε φεύγουμε με το κεφάλι σκυμμένο, κάθε άλλο. Αποχωρούμε με την περηφάνια αυτού που έδωσε τη μάχη του, μια μάχη δύσκολη και κόντρα στις πιθανότητες, με την οποία άνοιξε το δρόμο για ακόμα μεγαλύτερα πράγματα. Όπως ήρθαν οι καταστάσεις όμως, δεν μας απέμεινε κάτι άλλο πέρα από να σταματήσουμε να λειτουργούμε σαν παράταξη. Παραιτούμαστε από κάθε διοικητική θέση, και μη, που είχαμε σαν μέλη του Συλλόγου και σταματάμε να δραστηριοποιούμαστε ή να ασχολούμαστε με ζητήματα της σχολής ως ΦΠΠ. Και αυτό δεν είναι μια απόφαση που πήραμε εμείς, είναι μια απόφαση που πήρε ο απλός κόσμος της σχολής με την αδιαφορία του απέναντί μας.

Ξέρουμε ότι κάποιοι τώρα θα χορεύουν πάνω στα κομματικά τραπέζια, αλλά να ξέρουν ότι ο πόλεμος δεν μπορεί να χαθεί τόσο εύκολα. Πάντα θα είμαστε εκεί, μπροστά τους, κι αν όχι εμείς κάποιοι άλλοι. Η ιδέα της ΦΠΠ δε σβήνει, θα ζει για πάντα μέσα στις ψυχές όσων άγγιξε έστω και λίγο, γιατί οι ιδέες δε χάνονται - ζουν και δρουν όσο κάποιοι τις πιστεύουν. Η ΦΠΠ είναι οι φοιτητές που ασπάζονται και πιστεύουν την ιδέα της. Αυτοί που βλέπουν ότι "αξίζει τον κόπο". Αν φτάσαμε να είμαστε μόνο εμείς, αποχαιρετούμε προβληματισμένοι. Αν είσαστε κι εσείς, σας την παραδίδουμε, δικιά σας είναι, όπως ήταν πάντα.


Τα μέλη της ΦΠΠ
05/02/09
Stop the War in Gaza
Posted by Manolis Platakis on 02-01-2009 at 9:28
Γράφω αυτό το post, γεμάτο από δημοσιογραφικά και ειδησεογραφικά αποσπάσματα, ως τη δική μου προσωπική έκκληση στο Ισραήλ να σταματήσει τη γενοκτονία των Παλαιστινίων και τον αποκλεισμό των Παλαιστινίων στη Γάζα.

The cycle of bloodshed could and should be broken. The ceasefire can be restored immediately, and on firmer foundations. It is the right of Israel to demand a complete end to shooting on its territory and citizens – but it must stop all attacks from its side, end completely the siege and starvation of Gaza's million and half inhabitants, and stop interfering with the Palestinians' right to choose their own leaders.
The war in Gaza – vicious folly of a bankrupt government

As the death toll in Gaza passes 400, it is clear that the Genocidal tendencies have come to the fore. Israel's impunity under America's geopolitical umbrella... means that there is little assurance that any sort of protective action in Gaza would be taken.
Slouching Toward A Palestinian Holocaust

In 2005, Israeli troops had killed 529 unarmed Palestinian children, an average of two every week.
wcpeace.org report


palestinian child
A Palestinian child cries near the rubble of a destroyed Hamas police compound following an Israeli airstrike in the city of Rafah, in the southern Gaza Strip December 29, 2008. (Hatem Omar, Maan Images)



An Israeli army officer who fired the entire magazine of his automatic rifle into a 13-year-old Palestinian girl murdered palestinian schoolgirl and then said he would have done the same even if she had been three years old was acquitted on all charges by a military court yesterday.
Not guilty. The Israeli captain who emptied his rifle into a Palestinian schoolgirl

Ο πρόεδρος του Ισραήλ Σιμόν Πέρες δηλώνει ότι στόχος είναι η «καταπολέμηση της τρομοκρατίας [ενν. η Χαμάς] και όχι η κατάπαυση του πυρός».
Aμεση κατάπαυση του πυρός και ανθρωπιστικό διάδρομο ζητά η ΕΕ

Το Dignity, που ανήκει στην οργάνωση «Ελευθερώστε τη Γάζα», εμβολίστηκε από ισραηλινό περιπολικό ενώ έπλεε σε διεθνή ύδατα, σε απόσταση 70-80 ναυτικών μιλίων ανοικτά των ακτών της Γάζας, την οποία το Ισραήλ έχει κηρύξει «κλειστή στρατιωτική ζώνη».
Το Ισραήλ εμβόλισε σκάφος με ανθρωπιστική βοήθεια προς τη Γάζα

Σύμφωνα με ανακοίνωση του υπουργείο Εξωτερικών, η Τζίπι Λίβνι δήλωσε: «Δεν υπάρχει ανθρωπιστική κρίση στη Λωρίδα και άρα δεν υπάρχει ανάγκη για ανθρωπιστική εκεχειρία». [..] εκτιμώντας πως η ανθρωπιστική κατάσταση στην περιοχή είναι «όπως πρέπει να είναι».
Δεν «βλέπει» ανθρωπιστική κρίση στη Γάζα το Ισραήλ με την αιματοχυσία να συνεχίζεται

Why would Israel bomb a university? Israel did not only target my university last night. It also bombed mosques, pharmacies and homes. In Jabaliya refugee camp Israeli bombs killed four little girls, sisters from the Balousha family. In Rafah they killed three brothers, aged 6, 12 and 14. They also killed a mother, along with her one-year-old child from the Kishko family in Gaza City.
Why would Israel bomb a university?

Five years ago, the Bush administration lied about weapons of mass destruction to dupe us into supporting an illegal, immoral invasion of Iraq.

A few days ago, Israel trotted out only an infinitesimally more credible excuse -- the Hamas rockets case -- as justification for its own murderous shock and awe in Gaza, a long-planned campaign perniciously aimed at ousting a “regime” that came to power via popular, democratic vote.

Yes, such rockets exist, but they’re little more than slingshots against Israel’s incredible military might, and they’re used out of desperation by Palestinians who’ve never been accorded the democratic space within which to gain redress of their eminently just grievances.
The truth about those Hamas rockets

Ακολουθεί επιστολή του Θεόδωρου Πάγκαλου στον πρέσβη του Ισραήλ στην Ελλάδα αναφορικά με τα υψώματα του Γκολάν και τον πόλεμο στη Γάζα.
Αγαπητέ Κύριε Πρέσβη σας ευχαριστώ για τις τρεις φιάλες κρασιού που μου στείλατε ως δώρο εορτών. Εύχομαι σε σας, την οικογένειά σας και σε καθέναν στην Πρεσβεία σας ευτυχισμένο τον καινούργιο χρόνο. Υγεία και πρόοδος σε όλους σας.
Δυστυχώς παρατήρησα ότι το κρασί που στείλατε, έχει παραχθεί στα Υψώματα του Γκολάν. Έχω διδαχθεί απ’ όταν ήμουν πολύ νέος να μην κλέβω και να μην δέχομαι τα προϊόντα κλοπής... Γι’ αυτό δεν είναι δυνατόν να δεχθώ αυτό το δώρο και πρέπει να σας το επιστρέψω. Όπως γνωρίζετε, η χώρα σας κατέχει παρανόμως τα Υψώματα του Γκολάν τα οποία ανήκουν στην Συρία σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο αλλά και με πολυάριθμες αποφάσεις της Διεθνούς Κοινότητας.
Με την ευκαιρία αυτή εκφράζω την ελπίδα μου ότι το Ισραήλ θα βρει ασφάλεια εντός των διεθνώς αναγνωρισμένων συνόρων του και οι τρομοκρατικές επιθέσεις εναντίον του ισραηλινού εδάφους από τη Χαμάς ή οποιονδήποτε άλλον θα περιοριστούν και θα πάψουν οριστικά αλλά ελπίζω επίσης ότι η κυβέρνησή σας θα σταματήσει να εξασκεί πολιτική συλλογικής τιμωρίας η οποία εφαρμόστηκε σε μαζική κλίμακα από τον Χίτλερ και τις στρατιές του. Πράξεις όπως αυτές που συμβαίνουν τούτες τις μέρες από τους ισραηλινούς στρατιωτικούς στη Γάζα μας θυμίζουν ολοκαυτώματα όπως εκείνα των Καλαβρύτων, του Δοξάτου ή του Διστόμου και οπωσδήποτε εκείνο του γκέτο της Βαρσοβίας.
Με αυτές τις σκέψεις, επιτρέψτε μου να σας εκφράσω τις καλύτερες ευχές μου για εσάς, τον ισραηλινό λαό και όλους τους λαούς της δικής μας περιοχής του κόσμου.



The Israel-Palestine conflict in 50 seconds




Stop the War
(via)

Money as Debt - Χρήμα ως Χρέος
Posted by Manolis Platakis on 29-12-2008 at 10:47
Το βιντεάκι που ακολουθεί -με αγγλικούς υποτίτλους- περιγράφει το νομισματικό σύστημα για το οποίο ελάχιστα μάθαμε στο σχολείο. Δίδεται, μέσα από την εξέλιξή των τραπεζών, ο τρόπος με τον οποίο σήμερα λειτουργούν και δημιουργούν χρήμα από το μηδέν. Με αυτό το video μπορεί κανείς να πάρει μια ιδέα και για την πηγή της σημερινής οικονομικής κρίσης.



Το ενημερωτικό video είναι όσο εύκολο μπορεί να γίνει αλλά ΔΕΝ είναι εύκολο. Και ο γράφων δεν έχει κατανοήσει πλήρως όλα όσα αναφέρονται. Η αλήθεια είναι ότι μέχρι προχτές υπήρχε το video και με ελληνικούς υποτίτλους στο vimeo εδώ αλλά το αφαίρεσαν λίγο αφού το είδα. Επίσης, δε γνωρίζω κατά πόσον όλα όσα λέγονται στο video ισχύουν - αλλά φαντάζομαι πως έτσι είναι.

Αν βλέπετε αυτό το post χωρίς όμως να υπάρχει το video, ενημερώστε με για να το βρω από κάπου αλλού.

UPDATE (6 Ιουνίου 2010): Το video δε λειτουργούσε οπότε το ξαναέβαλα, δυστυχώς αυτή τη φορά χωρίς υποτίτλους. Μπορείτε να το δείτε εδώ με ελληνικούς υποτίτλους· ο ήχος είναι κάπως ξεσυγχρονισμένος.
Η δημοσιογραφία των πολιτών
Posted by Manolis Platakis on 21-12-2008 at 4:30
Αφορμή για όλα όσα γράφονται στο αποψινό blog post είναι το φρικτό γεγονός της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Ως εκ τούτου, μακάρι να μην είχε χρειαστεί η ενημέρωση που ακολούθησε.

Τα παραδοσιακά ΜΜΕ έχουν στις μέρες μας έναν ύπουλο ρόλο προσπαθώντας να διαμορφώσουν τη σκέψη μας και να κοιμίσουν το μυαλό μας. Είναι πράγματι η 4η εξουσία και εν δυνάμει η ισχυρότερη. Σε περιπτώσεις ραγδαία εξελισσόμενων γεγονότων, όπως αυτά που ξέσπασαν αμέσως μετά τη δολοφονία, τα ΜΜΕ είναι εντελώς ανεπαρκή στο να ενημερώνουν έγκαιρα και έγκυρα. Μπορείτε να διαβάσετε μια ενδιαφέρουσα σχετική ανάλυση, στο blog του Νίκου Σμυρναίου.

Η είδηση της δολοφονίας του άτυχου νεαρού πρωτοδημοσιεύτηκε στο twitter και στο Athens Indymedia. Σε πολύ μικρό χρόνικο διάστημα άρχισε να μαζεύεται μεγάλος πλούτος πληροφορίας στην twitterland και με συνοπτικές διαδικαστίες αποφασίστηκε το tag #griots για να σηματοδοτεί σχετικά νέα. Αρκετοί twitterers έστελναν updates στα Αγγλικά ή μετέφραζαν ήδη υπάρχοντα. Σε αυτή τη μαζική κινητοποίηση (που εξακολουθεί να λαμβάνει χώρα) έβαλα αυθόρμητα και το δικό μου λιθαράκι. Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου, απογευματινή διαδήλωση στα Προπύλαια που εξελίσσεται σε πόλεμο με τις δυνάμεις καταστολής. Βρίσκομαι εκεί και στέλνω διαρκώς SMS στον φίλο μου το Στέλιο ο οποίος αναμεταδίδει στο twitter.

Τρίτη 9 Δεκεμβρίου παρίσταμαι στην κηδεία του Αλέξη όπου εμφανίζονται τα ΜΑΤ ένα δρόμο πιο κάτω και φυσικά προκαλούν μαζικές συγκρούσεις και εκτεταμένα επεισόδια. Κάνουν ρίψη χημικών και δακρυγόνων με αποτέλεσμα κόσμος να κλειστεί στο νεκροταφείο και το υπόλοιπο πλήθος να διαλυθεί. Στέλνω απευθείας updates στο twitter γράφοντας στα αγγλικά. Γυρνώντας το βράδυ σπίτι, βλέπω ότι η βρετανική Guardian ενημερώνει για τα γεγονότα κάνοντας αναφορά και στα tweets μου.

3:02pm:
Emufear is sending Twitter updates from the funeral.

Λίγο πιο μετά ο δημοσιογράφος Bob North με προσκαλεί να μιλήσω στο βρετανικό τηλεοπτικό δίκτυο Sky News.

@emufear - i work for Sky News in UK. I was hoping you might be able to talk to us about what is happening in Greece?

Νιώθω άβολα, overwhelmed και αγχωμένος με τη διάσταση που παίρνει η -εντελώς αυθόρμητη- ενημέρωσή μου στο twitter. Ταυτόχρονα εντυπωσιάζομαι από την προοδευτικότητα των ξένων media και αποδέχομαι την πρόσκληση να μιλήσω στη βραδινή εκπομπή SkyNews.com - τηλεοπτική ειδησεογραφική εκπομπή που αντλεί υλικό από το web. Μπορείτε να ακούσετε εδώ σε mp3 (thx @madvil for recording) τα λίγα πράγματα που μάλλον αγχωμένος είπα ή να δείτε στο βίντεο που ακολουθεί τις δηλώσεις Τσιμιτάκη, Τάλου και εμού του ιδίου. Το απόσπασμα με τους Έλληνες "bloggers" (δε μ' αρέσει καθόλου αυτός ο όρος!) να μιλούν στο Sky News είχε την ευγενή καλοσύνη να γράψει ο Νίκος Σμυρναίος.



Την επόμενη μέρα κατέβηκα στη γενική απεργία και τις πάσης φύσεως διαμαρτυρίες στο Σύνταγμα. Έστειλα πάλι κάποια λίγα updates από το κινητό και η Guardian έκανε εκ νέου αναφορά σε μένα εδώ.

11:22am:
Rioters attack Attica store, Tweets Manolis Platakis, a computer science student from Athens, riot police have responds with teargas in Panepistimiou.

Σαν εμένα (και πολύ περισσότερο!) υπήρξαν και υπάρχουν πολλοί αυτές τις μέρες. Στις "φλόγες" όλων αυτών των κινητοποιήσεων γεννιέται μια προσπάθεια δημιουργίας ενός ανεξάρτητου δικτύου ενημέρωσης πολιτών. Δυστυχώς, δεν έχω το χρόνο να το παρακολουθήσω αλλά φαίνεται υποσχόμενο. Τέλος, αξίζει να διαβάσετε το άρθρο της Καθημερινής για τους τρόπους με τους οποίους τα κοινωνικά μέσα του διαδικτύου κάλυψαν τα γεγονότα των τελευταίων ημερών.
Νεκρός ο 15χρονος Αλέξανδρος Ανδρέας Γρηγορόπουλος από πυρά αστυνομικών
Posted by Manolis Platakis on 07-12-2008 at 14:37
23 χρόνια μετά το Μιχάλη Καλτεζά, θύμα μιας αρρωστημένης ΕΛ.ΑΣ. πέφτει ο έφηβος Αλέξανδρος δολοφονημένος στα Εξάρχεια, στις 6 Δεκεμβρίου του 2008 και ώρα 21:10.

Ο νεαρός πέφτει νεκρός από τη σφαίρα του αστυνομικού που τον βρίσκει στην αριστερή θωρακική χώρα (καρδιά). Στον Ευαγγελισμό επιβεβαιώνουν το θάνατό του.

Οι δύο αστυνομικοί συλλαμβάνονται. Υποστηρίζουν πως 30 άτομα τους επιτέθηκαν με μολότωφ, ξύλα και πέτρες στο περιπολικό που βρίσκονταν. Αρχικά διαδίδεται αυτή η πληροφόρηση από τα Μ.Μ.Ε.

Αυτόπτες μάρτυρες σε δελτία, διάφορες πληροφορίες από indymedia και άλλους ανεξάρτητους φορείς μιλούν απλά για 3 άτομα που "έβρισαν" τους αστυνομικούς και πέταξαν μπουκάλια μπύρας/νερού σε αυτούς.

Ο υπουργός εσωτερικών Παυλόπουλος και υφυπουργός Χηνοφώτης παραιτούνται(;) αλλά ο πρωθυπουργός δεν κάνει δεκτές τις παραιτήσεις τους - αναλαμβάνοντας έτσι την ευθύνη ο ίδιος. Ο ένας αστυνομικός απάντησε με βομβίδα κρότου-λάμψης ενώ ο δεύτερος με εν ψυχρώ πυροβολισμό δις.


kaltezas
Τι διαφέρει άραγε σήμερα;


Σε όλη την Ελλάδα γίνονται ακαριαία συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, πορείες, επιθέσεις από ανθρώπους που πνίγονται. Διοργανώνονται πολλές για τις επόμενες μέρες.

Η Αθήνα φλέγεται. Καταστήματα (τραπεζών και όχι μόνο), αυτοκίνητα, χαμός. Καταλήψεις στην ΑΣΟΕΕ, στη Νομική, στο Πολυτεχνείο, οδοφράγματα και συγκρούσεις, πόλεμος.


indymedia
via indymedia


Καλημερίζω με Νικόλα Άσιμο - Δεν πα' να μας χτυπάν



Πάνω στα ματωμένα πουκάμισα των σκοτωμένων
Εμείς καθόμασταν τα βράδια
Και ζωγραφίζαμε σκηνές
Απ' την αυριανή ευτυχία του κόσμου.



Η είδηση από το in.gr και το Reuters.com.
Στους χαλεπούς καιρούς: Flobots - Handlebar
Posted by Manolis Platakis on 25-10-2008 at 3:26
Στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε με την οικονομική κρίση να μην μας έχει αγγίξει ακόμα άμεσα γιατί ασχολούμαστε με τη διαφθορά του Βατοπεδίου το παρακάτω συγκλονιστικό τραγούδι με το πολύ καλλιτεχνικό video clip αποκτά ξεχωριστή σημασία. Ευχαριστώ τη Ματίνα που μου το έδειξε πρόσφατα.

Προτού δούμε το κλιπ όμως αξίζει να σημειώσω την ειρωνία που το περιβάλλει. Το τραγούδι θίγει τα πολιτικά κακώς κείμενα και τις ανθρώπινες αδικίες του κόσμου. Αν προσπαθήσεις να το δεις από το youtube θα πάρεις το μήνυμα "This video is not available in your country". Το ίδιο συμβαίνει και στην περίπτωση που θες να δεις μια διασκευή του κλιπ που δημιούργησε μια ομάδα παιδιών και είναι πάρα πολύ όμορφη. Είναι πραγματικά ειρωνικό μια τόσο δυνατή μουσική και στιχουργική σύνθεση να αποκρύπτεται από κομμάτι του κόσμου ενώ η υπερβολή του κέρδους είναι μια συνιστώσα της σημερινής πραγματικότητας που το τραγούδι αυτό θέτει στο εδώλιο. Ακόμα κι αν δε φταίνε οι Flobots αλλά η δισκογραφική τους, το γεγονός παραμένει εξίσου λυπηρό και συνάμα κυνικό - απογυμνώνει "το βασιλιά".

Κατάφερα να δω το videoclip μέσω του γαλλικού dailymotion με γαλλικούς υποτίτλους τους οποίους συστήνω να μην κοιτάτε κατά τη διάρκεια του καταπληκτικού noir comic video clip. Πάμε λοιπόν...

I can ride my bike with no handlebars
No handlebars
No handlebars...




Οι υπόλοιποι στίχοι βρίσκονται εδώ. Το βίντεο με τα παιδιά είναι εδώ.
Άδειες Πνευματικής Ιδιοκτησίας: Creative Commons
Posted by Manolis Platakis on 23-05-2008 at 2:58
Σήμερα το απόγευμα έκανα παρουσίαση των αδειών Creative Commons στο τμήμα Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών του Πανεπιστημίου Αθηνών στα πλαίσια του μαθήματος "Ειδικά Θέματα Υπολογιστικών Συστημάτων".

Ευχαριστώ πολύ τον διδάσκοντα του μαθήματος, Καθηγητή κ. Παναγιώτη Γεωργιάδη, που με προσκάλεσε να κάνω αυτήν την παρουσίαση και όλους όσοι ήρθαν να την παρακολουθήσουν.

Οι διαφάνειες που χρησιμοποίησα είναι διαθέσιμες εδώ (φυσικά με άδεια CC BY-NC-ND όπως όλο το περιεχόμενο του blog :-))

Για οποιαδήποτε απορία, σχόλιο ή παρατήρηση μη διστάσετε να γράψετε εδώ.
Τρία χρόνια ΦΠΠ - τρία χρόνια ιστορίας
Posted by Manolis Platakis on 16-03-2008 at 12:03
Δημιουργήσαμε την Φοιτητική Παράταξη Πληροφορικής κατά κόσμον ΦΠΠ ή ΦΠ² τον Απρίλιο του 2005. Έκτοτε, έχουν γίνει πολλά που δεν τα φανταζόταν κανείς. Μερικά από αυτά εξιστορούνται στα παρακάτω νήματα του forums.gr.

ΝΟΘΕΙΑ ΕΚΛΟΓΩΝ (ΕΝΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΟΥ 1997)

Νέα παράταξη - ΦΟΙΤΗΤΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗΣ

NoΘΕΙΑ 1997 ΚΑΙ ΔΑΠ-ΝΔΦΚ - Πως έγιναν όλα

Αποτελέσματα Εκλογών 2005

Προτάσεις προς το Δ.Σ. 2005-2006

Γενική Συνέλευση Τμήματος, 1/7/2005

Ανακοινώσεις που αφορούν το Τμήμα

KATAΓΓΕΛΙΑ - ανέκδοτο της ΔΑΠ ΝΔΦΚ Πληροφορικής

Φοιτητικές Εκλογές Di 2006

Απολογισμός εκλογικής διαδικασίας 2006

Προτάσεις προς το ΔΣ του Συλλόγου Φοιτητών (updated with Elections V.2006 patch)

Γενική Συνέλευση - Τρίτη 17/4/07 - 14:00

Αποτελέσματα Φοιτητικών Εκλογών 2007

Προτάσεις προς το Δ.Σ. του Συλλόγου Φοιτητών (updated with Elections V.2007 patch)

Πολλά άλλαξαν με τον καιρό και ο στίβος της πολιτικής ζωής του di έγινε πιο δύσκολος και πιο άγριος. Η ιστορία διδάσκει και επαναλαμβάνεται.
Το "Thoughts and Dreams" στηρίζει Barack Obama
Posted by Manolis Platakis on 22-02-2008 at 3:05
..για το χρίσμα των Δημοκρατικών στις εκλογές που διεξάγονται στις ΗΠΑ.

"Don't tase me, bro"
Posted by Manolis Platakis on 21-09-2007 at 18:21
Αναδημοσιεύω ένα κείμενο που έγραψε ο φίλος μου ο skarab.

Όταν βάζεις αστυνομικούς να επιτηρούν την τάξη στους διαδρόμους των πανεπιστημίων, όπως κάνουν στην Αμερική με την campus police, μπορείς να είσαι σίγουρος ότι περιστατικά όπως αυτό θα συμβούν κάποια στιγμή.

Τι βλέπουμε στο video; Ο Andrew Meyer, γνωστός μεταξύ των συμφοιτητών του στο πανεπιστήμιο της Φλόριντα ως ολίγον "ταραξίας", συμμετέχει σε ένα Q&A session με ομιλητή τον John Kerry, σε ένα event poυ πραγματοποιείται παρουσία τηλεοπτικών συνεργείων. Ο Andrew έχει ετοιμάσει μια προβοκατόρικη ερώτηση. Παίρνει το λόγο και ρωτάει τον Kerry γιατί αναγνώρισε το εκλογικό αποτέλεσμα στην πολιτεία της Φλόριντα, που τον έβγαζε δεύτερο, παρόλο που "πολλοί μαύροι στερήθηκαν το δικαίωμα ψήφου τους εκείνη τη μέρα" και παρόλο που εκ των υστέρων υπήρξαν σοβαρές υπόνοιες ότι οι ηλεκτρονικές κάλπες ήταν φτιαγμένες. "Δεν θέλατε να γίνετε πρόεδρος;", του λέει. Και συνεχίζει: "αν είστε ενάντια στην εισβολή στο Ιράν, γιατί δεν κάνετε πρόταση μομφής στον Μπους; Στον Κλιντον έγινε πρόταση μομφής για μια πίπα, γιατί δεν κάνουμε πρόταση μομφής στον Μπους". Η δε κατάληξη είναι όλα τα λεφτά. Υπονοώντας μυστικές σχέσεις και κρυφές συμφωνίες ανάμεσα στους δύο αρχηγούς, ρωτάει αν ισχύει ότι ο Bush και ο Kerry ήταν μέλη της ίδιας αδερφότητας στο πανεπιστήμιο, των "Skull & Bones".

Σε εκείνο το σημείο, η αστυνομία, που είχε τον Andrew από κοντά, επεμβαίνει και τον συλλαμβάνει, εν μέσω χειροκροτημάτων από κάτι βλαμμένα που ανάθεμά με κι αν κατάλαβα γιατί χειροκροτούσαν. Ο Andrew φωνάζει "τι γίνεται εδώ; Θέλω να ακούσω την απάντηση στην ερώτησή μου. Γιατί με συλλαμβάνετε;". Τρεις μπάτσοι και μία μπατσίνα τον σηκώνουν για να τον βγάλουν από την αίθουσα ενώ φωνάζει βοήθεια. Ο Andrew αντιστέκεται και πέφτει κάτω. Ο ένας μπάτσος προσπαθεί να του περάσει χειροπέδες και του επαναλαμβάνει δυο φορές "You will be tased if you do not comply". Andrew: "Σας παρακαλώ, μη. Αφήστε με να σηκωθώ". Εκείνη την ώρα, 6 μπάτσοι βρίσκονται πάνω από τον Andrew, ο οποίος συνεχίζει αντιστέκεται και φωνάζει "Don't tase me, bro!". Και τότε πέφτει το ηλεκτροσόκ με το taser gun. Ο Andrew ουρλιάζει από τον πόνο, ενώ οι μπάτσοι του περνάνε χειροπέδες και τον βγάζουν από την αίθουσα. Όλη αυτή την ώρα οι συμφοιτητές του τραβάνε βίντεο, ενώ ο Kerry συνεχίζει να μιλάει αμήχανα στο παρασκήνιο.

Όπως ήταν αναμενόμενο, το περιστατικό έφερε ξανά στο προσκήνιο συζητήσεις για το First Amendment και τα όρια της ελευθερίας του λόγου (που, ειρήσθω εν παρόδω, δεν υπάρχουν και πάρτε το απόφαση επιτέλους), για την αστυνομική βία και, last but not least, για την χρήση των tasers που προωθούνται στην αστυνομία ως ασφαλέστερος αντικαταστάτης των πυροβόλων όπλων -- παρόλο που υπάρχουν αρκετοί καταγεγραμμένοι θάνατοι που σχετίζονται με χρήση tasers.

Επίλογος. Μερικοί φοιτητές του πανεπιστημίου εξέδωσαν επίσημη διαμαρτυρία και έκαναν συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το πανεπιστήμιο. Δύο αστυνομικοί τέθηκαν σε διαθεσιμότητα για αυτό το περιστατικό. Μερικοί αξιωματικοί δήλωσαν στα ΜΜΕ ότι η ενέργεια της αστυνομίας ήταν σύμφωνη με το γράμμα του νόμου -- επομένως το πρόβλημα το έχει ο νόμος, όχι η αστυνομία. Σε αυτό το report, ένας απίστευτα μεγάλος αριθμός comments τάσσονται με το μέρος της αστυνομίας. Οσο για τον John Kerry, δεν χρειάστηκε να απαντήσει στην ερώτηση του Andrew...

Next →