Μια κασέτα gameboy και το νόημα της ζωής
Posted by Manolis Platakis on 13-09-2006 at 4:07
Κάποτε το νόημα της ζωής, το έβρισκα σε μια κασέτα gameboy. Θυμάμαι χαρακτηριστικά μια μέρα, την μακρινή εποχή που ήμουν 8 ή 9, είχα ακολουθήσει τη μητέρα μου σε μια μονοήμερη εκδρομή. Γυρνώντας, θα πηγαίναμε στο minion για το πολυπόθητο cartridge. Κατά τη διαδρομή της επιστροφής, στριφογυρνούσα στη θέση μου στο πούλμαν από την ηδονή της επικείμενης αγοράς και της επερχόμενης διασκέδασης με τις περιπέτειες του Wario. Παιχνιδάρα, btw..



Όταν το τερμάτισα με όλα τα διαμάντια, ένιωσα περήφανος και "γεμάτος", μια πλήρωση του είναι μου. Αργότερα, δάνεισα την κασέτα σε ένα φίλο, ο οποίος καταλάθως(?) έσβησε το save game. Θύμωσα, πιθανώς δάκρυσα αλλά πείσμωσα και το ξανατερμάτισα.

Πέρασα πολλές φάσεις της ζωής μου, άλλοτε με παροδικά νοήματα ζωής και άλλοτε χωρίς προσανατολισμό. Κάποτε πίστεψα στον έρωτα. Πίστεψα πολύ στο Σοφόκλειο, τον ανίκητο στη μάχη, έρωτα. Πίστεψα στα τραγούδια που τον εξυμνούν και στα ποιήματα που τον ψηλαφούν.. Θεώρησα πως είναι ο μόνος τρόπος να παρατείνεις τη διάρκεια μια στιγμής, να κερδίσεις την αιωνιότητα, να παγώσεις το χρόνο, να αγγίξεις με τα ακροδάχτυλά σου την ευτυχία. Και το έζησα, ένιωσα το χρόνο να σταματά, χωρίς να είναι καν ο ιδανικός εκπληρωμένος έρωτας. Λίγο πιο μετά όμως, απομυθοποιήθηκε στα μάτια μου. Ξεγυμνώθηκε και έμειναν οι πληγές που προξένησε. Τον δαιμονοποιώ; Δεν το πιστεύω. Πιστεύω ότι ο αληθινός έρωτας είναι άμεσα συνυφασμένος με μαζοχισμό, απωθημένα, δάκρυα, πόνο, πάθος, ζήλεια, φθόνο και παράνοια. Ο πραγματικός έρωτας είναι αυτοκαταστροφικός. Δεν τον εγκατέλειψα, δε μπορώ να ζήσω χωρίς αυτόν άλλωστε. Απλά έπαψα να πιστεύω ότι εκεί θα βρω το νόημα της ζωής μου και έκανα τη ζωή μου μια σταλίτσα απλούστερη.

Κάποιοι θα μιλήσουν για αναπαραγωγή και διαίωνιση του είδους, ή -λιγότερο κυνικά- για οικογένεια με παιδιά. Μου φαίνεται πολύ απλοϊκό για να είναι αληθινό, ίσως να είναι κομμάτι από το παζλ αλλά μέχρι εκεί. Άλλοι πάλι, θα μας πουν για υστεροφημία. Ολίγον τι μάταιο, αν δεν υπάρχει μεταθανάτια ζωή για να απολαύσεις τη μνήμη των ζωντανών. Οι θρησκόληπτοι θα σε διαβεβαιώσουν πως το νόημα της ζωής έγκειται στην πιστή υποταγή των εκάστοτε.. "10 εντολών". Πότε μου δεν πίστεψα στις συμβατικές θρησκείες. Ίσως κάτι να υπάρχει και ίσως το νόημα της ζωής είναι η εύρεση της Αλήθειας και η απάντηση στο μεγάλο ΓΙΑΤΙ, γιατί υπάρχουμε και γιατί ζουμε. Από την άλλη μπορεί το νόημα της ζωής να είναι η διαρκής αναζήτησή του (αυτοαναφορά) αλλά κάτι τέτοιο μου φαίνεται άκρως ειρωνικό και απογοητευτικό.

Γενικά και αόριστα, θα μπορούσα να θεωρήσω νόημα της ζωής οτιδήποτε αποτελεί τροχοπέδη στη φυσική ροή του χρόνου, στέκεται εμπόδιο και κοιτάει στα μάτια το "λίγο του κόσμου" (που θα έλεγε και η Κική Δημουλά). Η λύτρωση της υπαρξής μας από τη χρονική φθορά και από την απειλητική (πάντα ante portas) ημερομηνία λήξεως, θα μπορούσε να είναι ένα καλό έναυσμα στην πορεία για την ευτυχία και την εσωτερική πλήρωση του ανθρώπου.

Σε κάθε περίπτωση, ένα από τα χειρότερα συναισθήματα είναι αυτό που σε κατακλύζει τις στιγμές που νιώθεις άδειος, που δεν έχεις όρεξη για τίποτα, που ψάχνεις απεγνωσμένα για κάτι που θα γεμίσει το κενό που έχεις στην ψυχή σου όταν όλα μοιάζουν ένα "βαρετό surf-άρισμα στο internet" που θα έλεγε και η φίλη μου η Ευσταθία.

Περιμένω να ακούσω τις σκέψεις σας. Ο λόγος για τον οποίο άργησα να ανανεώσω το blog μου είναι τα ηλίθια spam bots που μου έχουν κάνει τη ζωή δύσκολη. Αν κάνετε σχόλιο και δεν το δείτε δημοσιευμένο σε εύλογο χρονικό διάστημα στείλτε μου ένα e-mail στο std04100 AT di dot uoa dot gr και θα επιληφθώ άμεσα. Όταν τελειώσει η μαρτυρική διπλή εξεταστική θα πειράξω τον κώδικα του flog και θα ξεφορτωθούμε για λίγο καιρό τα bots (hopefully).

Καλημέρα σε όλους με λίγους στίχους:

Μάτια που δεν βλέπονται γρήγορα λησμονιούνται
Μου 'πες κάποιο βράδυ με παράπονο θολό
Οι έρωτες καρδιά μου δεν πεθαίνουν μα κοιμούνται
Για να μπορούν κρυφά να κοροϊδεύουν τον καιρό
Posted by leo on 13-09-2006 at 15:15
Για να δούμε..

Πολύ βαρύ το κείμενο, πολύ δύσκολος ο στόχος του. Υπό κανονικές συνθήκες, αντίδρασή μου σε ένα τέτοιο άρθρο σου θα αποτελούσε ο στρουθοκαμηλισμός. Εντούτοις, έπειτα από την πίεση μου στο τελευταίο άρθρο, έπειτα από τις ατελείωτες συζητήσεις μας πάνω στο σιχαμένο αυτό θέμα, και τέλος, έπειτα από την ανακάλυψη ότι λατρέψαμε και οι δύο το ίδιο, γαμιστερό Warioland του Gameboy (!), νιώθω σοφόκλεια (:p) δειλός να κρυφτώ πίσω από ο δάχτυλό μου και να το παίξω πασχαλίτσα.

Ιδού λοιπόν, πού βρίσκομαι εγώ στην τελευταία αυτή Σταυροφορία της φιλοσοφίας. Ναι, παρελθοντολάγνε φίλε μου, παραδέχομαι ότι φθονώ τις μαγικές εποχές, όπου το νόημα της Ζωής κρυβόταν στις αναρίθμητες πίστες του Warioland! You got me there.. Μα δυστυχώς μεγαλώσαμε, και ενταχθήκαμε με τη θέλησή μας στην πιο σύνθετη αναζήτηση που μας πρόσφεραν τα βιβλία του Koehlo και του Gaarder, πουλώντας το θρυλικό Gameboy μας στο μικρότερο ξαδερφάκι μας, νιώθωντας περήφανα ότι "εμείς μεγαλώσαμε πια, δεν παίζουμε με παιχνιδάκια". Και έπειτα, νιώθωντας το στήθος μας να σπαρταράει και να μην καλύπτεται από φιλοσοφικές λύσεις, αναζητήσαμε τον έρωτα..

Τουλάχιστον, όταν έχανες μια ζωή στο Wario, μπορούσες να πεισμώσεις και να ξαναδοκιμάσεις, την ίδια πίστα! Εδώ τα πράγματα έμοιαζαν πιο πολύ με fliperάδικο υπόγειο της Ακαδημίας. Μια φορά το δίμηνο, η καρδιά σου μάζευε αρκετή ενέργεια, δύναμη και αυτοπεποίθηση, ώστε να σου προσφέρει το πολύτιμο κατοστάρικο (σε κέρμα, παρακαλώ) για ένα "παιχνίδι". Για μία "ζωή". Ωστόσω, δεν μπορώ να δεχτώ κατηγορηματικά ότι ο έρωτας στάθηκε για μένα αυτοκαταστροφικός. Υπήρξε μάλλον αυτοπαθής. Εγώ ερωτευόμουν. Ενίοτε έπειθα και τις αντίστοιχες κοπέλες, ότι άξιζε τον κόπο να το σκεφτούν, ότι "καλό παιδί είναι, βρε αδερφέ, και μετά τον τελευταίο μαλάκα που έμπλεξα, καλό θα μου κάνει". Ποτέ δεν ένιωσα εντούτοις, να είμαι το αντικείμενο του πόθου. Υπήρξα πάντα το υποκείμενο.

(Συνεχίζεται..)
Posted by leo on 13-09-2006 at 15:17
(Παρτ του..)

However, λίγο οι ορθολογικές μου άμυνες απέναντι στους συναισθηματισμούς, λίγο ο αμυντικός μου αυτοσαρκασμός, σπάνια πληγώθηκα μακροχρόνια. Κάθε δίμηνο, το κέρμα θα βρισκόταν και πάλι στα χέρια μου, χαρίζοντάς μου επάξια τον τίτλο του "ανετίλα®" σταρχιδιστή πέφτουλα σε ολόκληρο το fliperάδικο. Και επειδή ξεφεύγουμε όλο και πιο πολύ από το θέμα μας, να κλείσω τα παραπάνω δηλώνοντας κατηγορηματικά, ότι μέχρι στιγμής ο έρωτας δεν κατάφερε αποδείξει εαυτόν σημαντικό νόημα στη ζωή μου, επ'ουδενί.

"Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια" και λοιποί συντηρητισμοί αποτελούν για μένα χυδαίες προσπάθειες εκφυλισμού της όποιας υπαρξιακής αναζήτησης του ανθρώπου. Αν υπάρχει, εν τέλει, νόημα στη ζωή, να το βράσω αν είναι η απλή διαιώνισή της! Η αυτοπαθής (αυτο)αναφορά στο νόημα της αναζήτησης του νοήματος δεν με αγγίζει ούτε στο ελάχιστο. Ένα "νόημα της ζωής" που δεν δίνει ΝΟΗΜΑ στη ΖΩΗ, δεν έχει νοήμα.. Τέλος, η αγαπημένη Κική Δημουλά άγγιξε πραγματικά ένα φεγγάρι την ψυχή μου, αν το καλοσκεφτείς όμως, ένα Warioland χωρίς τερματισμό δεν αξίζει φράγκο. Δεν αξίζει να παίξεις, ούτε την πρώτη πίστα..

(Συνεχίζεται..)
Posted by leo on 13-09-2006 at 15:25
(παρτ θρι..)

Θα σταθώ αναγκαστικά στην "υστεροφημία". Παρεξηγημένη αξία, καθώς περιέχει την έννοια της "φήμης", η οποία σήμερα έχει αποκτήσει χαρακτήρα "αναγνώρισης από ανθρώπους που ούτε καν γνωρίζεις", "αναφορά του ονόματός σου σε εγκυκλοπαίδιες και λεξικά", "πάνω από 10.000 goggle results" και διάφορα άλλα α-νόητα. Αν θυμηθούμε τι σήμαινε φήμη την εποχή που πλάστηκε η λέξη θα καταλάβουμε πως η αναφορά γίνεται στην προσπάθεια του ανθρώπου να αφήσει έναν καλύτερο κόσμο πίσω του. Και φυσικά η "ποιότητα" ενός κόσμου δεν κρίνεται υλικά. Κρίνεται σε ανθρώπους.



Από παλαιότερο comment μου, σε αγαπημένο blog:

--------------------------------------------
Κι ας ακουστώ κυνικός - κι ας με μισήσουν κάποιοι - κι ας με πούνε και ψεύτη..

Μη θρηνείς γι'αυτούς που φύγαν. Τίμησέ τους μέχρι να 'ρθεί η στιγμή που άλλοι θα τιμήσουν εσένα. Τίμησέ τους με τη στάση σου, με τις αρχές σου, με τη ζωή σου - τίμησέ τους με το θάνατό σου αν μπορέσεις. Ζήσε για σένα και ζήσε γι'αυτούς. Κι εκείνοι θα ζήσουν σε σένα.


Είμαστε οι άνθρωποι που αφήνουμε πίσω μας.
--------------------------------------------



Ιδού λοιπόν, ό,τι κοντινότερο στο "νόημα" έχω καταφέρει να επιτύχω στα 22 μου χρόνια. Ελπίζω να μην απογοήτευσα, να μην κούρασα και να προβλημάτισα στο μέτρο του υγειούς.






PS: Τρία ποστς.. Για να μάθεις άλλη φορά, να blogάρεις για μλκίες.. Ηλίθιε!

(Τελείωσε..)
Posted by Manolis Platakis on 13-09-2006 at 15:31
Δηλαδή το νόημα της ζωής για σένα είναι να τιμάς τους εκλιπόντες για να τιμηθείς όταν έρθει η ώρα σου;

ΥΓ. Το gameboy μου ποτέ δεν το πούλησα, το έχω ακόμα και ψιλολειτουργεί, αγορασμένο το 1992 :-)
ΥΓ2. Για τα παιχνίδια που δεν τερματίζουν ποτέ, δεν έχεις δίκιο. Δες τη μεγάλη άνθιση L2 και WoW. Είναι MMORPG βέβαια και όχι platform.
Posted by leo on 13-09-2006 at 16:35
Όχι "για να" τιμηθείς. Δεν είναι σκοπός το νόημα της ζωής. Είναι λόγος ύπαρξης. Υπάρχεις για να αφήσεις τον κόσμο καλύτερο. Και εφόσον, ως ουμανιστής, πιστεύω στην ταύτιση του "κόσμου" με τον "άνθρωπο", υπάρχεις για να αφήσεις πίσω σου καλύτερους ανθρώπους.

Έτσι προκύπτει και η πίστη μου στη στάση που πρέπει να κρατάμε απέναντι σε αυτούς που φύγαν. Ξεκινώντας από εκεί που αυτοί μας άφησαν δίνουμε νόημα στη δική τους ζωή - και προσφέροντας σε αυτούς που θα μείνουν, δίνουμε νόημα στη δική μας.
Posted by Mortisia on 13-09-2006 at 17:03
Εχουμε κανει παμπολλες φορες τετοιου ειδους συζητησεις... Δεν θα καθισω παλι να σου πω για αισιοδοξια κλπ κλπ... Απλως κατι για υπενθυμιση : Αν κατι ηταν ευκολο, θα ταν ξενερωτο και δεν θα προσπαθουσες καν γι αυτο...
Χωρις το πικρο, το γλυκο δεν θα ταν αρκετα γλυκο , οπως λεει συνεχεια και ο User83 !!!

Κατι ετοιμαζω κι εγω στο blog μου περι αγαπης.. Μες στη βδομαδα θα ναι ετοιμο! Ριξε μια ματια ετσι για την ιστορια!!! Don't worry, be happy... Υπαρχουν και χειροτερα μα θα στα πω αργοτερα...Don't worry, be happy!!! :):):)
Posted by agnostos on 13-09-2006 at 17:12
καλά κάνεις και τα σκέφτεσαι όλα αυτά Μανώλη όμως τελικά ποιο είναι το νόημα; πάλι πέφτουμε με τα μούτρα σε έρωτες, πάλι μας εκμεταλλεύεται η εκάστοτε καριόλα (sorry αλλά δεν υπάρχει άλλη λέξη για να εκφράσει το ΝΟΗΜΑ της προηγούμενης)... Τα καλά παιδιά όπως λέει και ο leo την πατάνε πάντα... Εγώ και 'συ... Τέλοσπάντων το νόημα πιστεύω στη ζωή δεν το δίνει κάτι συγκεκριμένο... λίγο το gameboy, λίγο οι καριόλες (sorry πάλι), έτσι μωρέ αδερφέ για να περνάει η ώρα
Posted by Trifyllenia on 13-09-2006 at 17:28
Ξέρω πολυ καλά ότι αυτά τα λόγια Μανώλη έρχονται από την καρδιά σου που πονάει..

Δε θα σου πω πολλά..Ίσως και να μη ταιριάζουν με το σημερινό ποστ σου , απλά θα στα πω επειδή γνωρίζω...Θα προσπαθήσω να "συνδέσω" όσο μπορώ αυτό τον πόνο με κάτι πρακτικό. Γιατί δε μου αρέσει να λέω μόνο τη γνώμη μου για κάτι , μου αρέσει αν υπάρχει ένα πρόβλημα να βρίσκω λύσεις. Λόγια και αναλύσεις κάνουμε όλοι μας.

Λοιπόν..πες πως είσαι ακόμη μικρό παιδάκι και παίζεις κυνηγητό στης αυλή του σχολείου σου. Και τσουπ ξάφνου πέφτεις...και χτυπάς πάρα πολύ άσχημα στο γόνατο. Σκίζεται το δέρμα σου παντού αίματα , πολύς πόνος και φόβος...

Αρχικά κοιτάς την πληγή...βλέπεις το σκισμένο δέρμα και το κόκκινο υγρό που έχει πλημμυρίσει το γόνατο και το τσιμέντο γύρω...γιατί αν θυμάστε οι περισσότερες παιδικές αυλές είχαν τσιμέντο οπότε άνετα μπορούσες να χτυπήσεις πολύ σοβαρά.

Έρχεται η δασκάλα σου αμέσως σε πιάνει από το χέρι...πρέπει να πάτε γρήγορα στο γραφείο να σου βάλει οινόπνευμα και οξυζενέ...Φωνάζεις στην αρχή πως δε μπορείς καν να περπατήσεις! Σε πιάνει να σε πάρει αγκαλιά τότε και ντρέπεσαι που σε κοιτάνε τόσα άτομα..
(...to be continued)
Posted by Trifyllenia on 13-09-2006 at 17:30
(continue)
Φτάνετε στο γραφείο. Σε ακουμπάει απαλά με το βαμβάκι παρ'όλ'αυτά το τσούξιμο είναι τρομερό , κλαις χτυπιέσαι από τα κλάμματα. Σου εξηγεί όμως η δασκάλα πως πρέπει να γίνει αυτό για να μη μολυνθείς. Κοιτάει το τραύμα σου και σου λέει είναι πολύ μεγάλο το κόψιμο..Πρέπει να πας για ράμματα. Φοβάσαι ακόμη πιο πολύ. Λες πως αποκλείεται , φωνάζεις , δαγκώνεις από τα χείλη σου...Και όμως βλέπεις και εσύ τη σχισμή ανάμεσα στο δέρμα και νιώθεις να ασπρίζεις από την αηδεία και το φόβο. Οι γονείς σου έχουν ειδοποιηθεί ήδη και πάτε στο νοσοκομείο. Συγκεκριμένα στο Παίδων πρώτον γιατί θυμάσαι είσαι παιδί στην ιστορία και δεύτερον γιατί έχει τα κονέ εκεί η δασκάλα και ο πατέρας της (το κονέ) θα σου δώσει "ειδική" μεταχείρηση...

Έρχεται λοιπόν ένας γιατρός. Σου λέει μη φοβάσαι. Τέσσερα ραμματάκια και τέλος. Σου εξηγεί πως θα σου αφήσει πολύ άσχημο σημάδι και εστία για μολύνσεις έτσι και δε γίνουν αυτά τα ράμματα.Δε μιλάς γιατί έχεις παγώσει. Τρέμει το γόνατό σου. Ο γιατρός σου λέει να τον εμπιστευτείς και να μη κουνάς το πόδι σου για να γίνουν σωστά τα ράμματα...30 δευτερόλεπτα...και τέλος. Έγιναν τα ράμματα...

Μετά από λίγες μέρες πας για να τα βγάλεις. Μετά από λίγες εβδομάδες δεν υπάρχει καθόλου το σημάδι που να σου θυμίζει το περιστατικό. Ίσως κάτι πολύ μικρό μόνο και μόνο για να σε κάνει να γελάς με την απροσεξία σου στο προαύλιο...



Χμ..έχω εθιστεί μάλλον με τα SAW και τα anime..εκί καταλήγω μετά από αυτή την ιστορία.

Ώρα για το δίδαγμα τώρα :
(...to be continued)
Posted by Trifyllenia on 13-09-2006 at 17:32
(continue)
Κυνηγητό είναι ο έρωτας. Το ξάφνου είναι γιατί ποτέ δε γνωρίζεις πότε θα ερωτευτείς και πότε θα πληγωθείς. Αυλή του σχολείου σου είναι ένας γνώριμος χώρος γιατί στην περίπτωσή σου μιλάμε για κάτι πολύ γνώριμο. Το δέρμα είναι η προστασία της λογικής που σου παρέχεται για να μη πληγώνεσαι από άσχημα συναισθήματα. Το γόνατο είναι η καρδιά σου. Η δασκάλα είναι οι φίλοι σου.Η αγκαλιά και η ντροπή είναι γιατί ντρέπεσαι μερικές φορές με την ιστορία σου και φοβάσαι μήπως γίνεαι εγωιστής.Εξού και τα άτομα που σε κοιτάνε.Οινόπνευμα είναι οι πρώτες συμβουλές που πονάνε. Το κοίταγμα του τραύματος είναι η πρώτη διαπίστωση του περί πόσο βαρύ είναι..Οι φωνές είναι η αρχική άρνηση για πιο δραστικά μέτρα και το χλώμιασμα είναι το ότι υποκύπτεις στο ότι τελικά πρέπει να εφαρμοστούν.Τα ράμματα και το νοσοκομέιο είναι η τελική κατάληξη σε πολύ πιο δραστικά μέτρα. Το σημάδι είναι οι αναμνήσεις.Το τρέμουλο το ότι δεν είσαι σταθερός στο να επιλέξεις να εφαρμοστούν αυτά τα μέτρα......

Και εσύ είσαι σε αυτό το στάδιο.

Παρακάτω : Η απροσεξία είναι το ίδιο. Είσαι απρόσεχτος με έναν συγκεκριμένο άνθρωπο. Μεγαλοποιείς τα πάντα γι'αυτόν και δίνεις αξία εκεί που ΔΕΝ πρέπει.

Όσο για το χρόνο...μέρες βδομάδες...για ένα παιδί που είανι υπερβολικά ανυπόμονο από τη φύση του αυτά είναι χρόνια. Μανώλη και χρόνια να περάσουν μέσα στην ερημειά που νιώθεις στην καρδιά σου , κάποια στιγμή θα καταλήξεις σε μια όαση. Σταμάτα επιτέλους να πληγώνεις και άλλο την καρδιά σου! Δώσε ευκαιρίες και σε άλλες αυλές σε άλλα προαύλια σε άλλους χώρους σε άλλα γόνατα σε άλλες καρδιές!!

Δε βρίσκω άλλη λύση πλέον του όποτε μου λες για το αρχικό προαύλιο απλά να το βρίζω και να το θεωρώ υπεύθυνο λόγω του τσιμέντου! Και εσένα να σε μαλώνω λόγω της απροσεξίας σου....
(the end)
Posted by Trifyllenia on 13-09-2006 at 17:45
Α...και κάτι τελευταίο πιο σχετικό με το σημερινό θέμα του blog..

Λες κάπου :
Μου φαίνεται πολύ απλοϊκό για να είναι αληθινό..

Και γιατί Μανώλη να ψάχνεις το νόημα της ζωής σε δυσεύρετα πραγματα - ιδέες και έννοιες...και γιατί μάλλον στην τελική να το ψάχνεις...μη μου πεις πως περιμένεις από αυτό να ζήσεις και να νιώσεις τι σημαίνει ζωή..Γιατί τόση θλίψη και αγωνία για να πλησιάσεις έστω και στο ελάχιστο το νόημα αυτό...? Και αν τελικά δεν έχει νόημα? Θα έχεις χάσει μια ζωή (κατά τη γνώμη μου υπάρχει και άλλη και το ξέρεις)γύρω στα 80 χρόνια να το ψάχνεις... Κάνε χαρούμενη την καρδιά σου βγες από τη μιζέρια...Προσπάθησε να δώσεις ευτυχία σε συνανθρώπους και θα σου έρχεται και σένα αυτό πίσω ;)..Δεν είναι ο έρωτας το μόνο συναίσθημα στον κόσμο. Ούτε η καταξίωση σε κάποιον τομέα , η μόνη επιτυχία στην καρδιά σου..Αντί να ψάχνεις το νόημα της ζωής ψάξε καλύτερα το νόημα της Ευτυχίας!!
Posted by Manolis Platakis on 13-09-2006 at 17:51
Φοβερή η αναλογία με το παιδί και το γόνατο trif. Μέχρι και ο Πλάτωνας με το σπήλαιό του θα ζήλευε, αν διάβαζε το σχόλιό σου.

Πάντως, αν τελικά δεν έχει νόημα η ζωή τότε δεν έχει σημασία το αν "έχασες" χρόνια για να το αναζητήσεις, δεν έχει τίποτα σημασία.
Posted by Trifyllenia on 13-09-2006 at 17:59
Όπως λένε και οι συνεχιστές του Πλάτωνα στη σύγχρονη εποχή...Όλα είναι ένα Matrix;) :P

Διαφωνώ για το χάσιμο...σκέψου το καλύτερα και τα ξαναλέμε;) Αναλώνεσαι στο να ψάξεις μια απόδειξη που δεν υπάρχει και τσουπ σου σκάει το Fermat (Platakis για την περίπτωσή σου), έτσι τυχαία... και αντί να νιώσεις περήφανος γι'αυτό και να προσπαθήσεις να χτίσεις και άλλα θεωρήμαρα και αποδείξεις το προσπερνάς γιατί εσύ στο μυαλό σου έχεις κάτι συγκεκριμένο που θες...να αποδείξεις...και σου τυχαίνουν στα 80 χρόνια άλλες 20 - 30 αποδείξεις. Και τις προσπερνάς όλες. Τις ανακαλύπτουν κάποιοι άλλοι , επωφελούνται και εσύ με τι έμεινες (άσχετο με το τί έδωσες)...έμεινες με την ιδέα πως δεν κατάφερες τίποτα...ξανά το απόλυτο κενό μετά από 80 χρόνια...
Posted by skarab on 15-09-2006 at 1:44
Μανώλη, θα είμαι κατηγορηματικός. Το νόημα της ζωής είναι μια κατασκευή, μια επινόηση, ένα παιχνίδι του μυαλού, μια απάτη, μια αυθαίρετη σύμβαση. Το νόημα της ζωής δεν υπάρχει.

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν αντιλαμβάνεται τα πράγματα όπως είναι. Υπάρχουν πράγματα εκεί εξώ που δεν τα βλέπει - για παράδειγμα δεν μπορεί να αντιληφθεί πάνω από τέσσερις διαστάσεις (μαζί με το χρόνο). Ακόμα χειρότερα, ο ανθρώπινος εγκέφαλος βλέπει πράγματα εκεί που δεν υπάρχουν. Βλέπει, ας πούμε, το πάνω και το κάτω, αλλά από συμπαντικής άποψης αυτές οι έννοιες στερούνται νοήματος.

Αυτός ο ελλατωματικός εγκέφαλος, που όταν τον έφτιαχνε ο θεός δεν του έκανε ένα beta testing της προκοπής, όταν έρχεται αντιμέτωπος με την έννοια του απείρου τείνει να παραμορφώνει και να παρερμηνεύει. Αν ήσουν μηχανοδηγός σε ένα τρένο, στον Υπερσιβηρικό ας πούμε, θα ορκιζόσουν ότι οι γραμμές που απλώνονται μπροστά σου κάπου τελειώνουν και κάπου συναντιούνται. Όμως τίποτε από τα δύο δεν συμβαίνει. Αντίστοιχα, όταν ο εγκέφαλος έρχεται αντιμέτωπος με ένα απείρως σύνθετο φαινόμενο όπως η ζωή, ξεγελιέται και νομίζει ότι, για να έχουν λόγο ύπαρξης, όλα αυτά τα πολυάριθμα και αδιάκοπα διαπλεκόμενα νήματα συμβάντων ()ενέργειες, καταστάσεις, επιλογές, ...) κάπου πρέπει να συναντιούνται. Και αυτό το "κάπου" αυθαίρετα το ονομάζουμε "νόημα της ζωής".

(συνεχίζεται...)
Posted by skarab on 15-09-2006 at 1:45
Για να περιγράψω το όλο concept και μαθηματικά, το νόημα της ζωής είναι το όριο του αθροίσματος των εμπειριών, καθώς το πλήθος των εμπειριών τείνει στο άπειρο.

Επειδή όμως το άπειρο είναι απρόσιτο και, σύμφωνα με ορισμένους, ανύπαρκτο κι αυτό - κάποιοι λένε ότι είναι απλά ένας συμβατικός τρόπος να μοντελοποιούμε αναδρομικές διαδικασίες - πάψε να αναζητάς το νόημα της ζωής σε μεμονωμένα πρόσωπα και καταστάσεις. Το νόημα της ζωής θα το βρεις, λίγο κάθε φορά, σε όλα αυτά που κάνεις και όλα αυτά που είσαι. Ψάξε το στη σχολή και στο φόρουμ, στο blog και στις σελίδες του Πλήκτρου, στο Σύλλογο και στις συνελεύσεις, στην C και την php, στα επεισόδια του Everwood και του Family Guy, στο χιπ-χοπ και στα τραγούδια της Ευσταθίας, στη φιλία και στον έρωτα, στις επιτυχίες και τις αποτυχίες, στα "πάνω" και στα "κάτω".

Και φυσικά, μείνε για πάντα ένα ώριμο παιδί. Ξέρεις, ο παιδικός εγκέφαλος, φρέσκος από το κουτί του όπως είναι, και απαλλαγμένος από το βάρος των προκαταλήψεων και των ιδεοληψίών που συχνά εσφαλμένα αποκαλούμε "κοινή λογική", συχνά μπορεί να αντιλαμβάνεται τα πράγματα με πολύ μεγαλύτερη νηφαλιότητα, και ξέρει να βρίσκει το νόημα όταν χάνεται στους λαβυρίνθους του Warioland.

Σου εύχομαι να απολαμβάνεις τη ζωή σου μέχρι και το τελευταίο Game Over._
Posted by Manolis Platakis on 15-09-2006 at 5:40
Πολύ έξυπνη και ενδιαφέρουσα προσέγγιση Στέλιο με μια μικρή παραδοχή, τα περί ανικανότητας του εγκεφάλου.. Κατά τα άλλα πολύ λογική και τεκμηριωμένη. ;)
Posted by leo on 16-09-2006 at 20:41
Πολύ καλό, Στέλιο.

Ας μην απογοητευόμαστε με τα όρια του μυαλού μας, though. Ο Einstein, νομίζω, είχε πει "We can't solve problems by using the same kind of thinking we used when we created them." Ίσως ο άνθρωπος να βρίσκεται ακόμα στο στάδιο όπου "αναρωτιέται" πιο είναι το νόημα της Ζωής - thus, δεν είναι ακόμα σε θέση να το βρει..

Λέω εγώ τώρα. Σε δουλειά να βρισκόμαστε... :p
Posted by Βάσως on 19-10-2006 at 0:02
Hmm...με την σειρά μου και εγώ θα θέσω τον εξής προβληματισμό:λεγόμαστε ανθρωποι διότι (θρώσκουμε)κοιταμε ψηλά.Απο την άλλη πάντα εχουμε κάποιο στόχο στη ζωή μας μικρό ή μεγάλο<ακομα και αν ειναι να τερματισουμε ενα game >αλλά σε περίπτωση αποτυχίας ή οχι πάντα δεν αναζητάμε κατι νεο;Ίσως τελικά στη ζωή νοημα να μην έχουν οι πράξεις αυτές καθ΄εαυτές αλλα η πορεία που χαράξαμε για να τις περατωσουμε ειτε μας αφηνει μια γλυκια αναμνηση ειτε μας δινει το εναυσμα να προχωραμε σε κατι καινουριο αφήνωντας μας τελικα να κοιταζουμε προς τα πανω κατι ιδανικο,αναζητωντας αυτο που δεν εχουμε ωσπου να το βρουμε και να συνεχισουμε αυτο το ταξιδι...Ετσι ή αλλιως προσπαθησε να εκμεταλλευτεις οσο μπορείς τις εκαστοτε ευκαιρίες που σου δινονται να περνας ευχαριστα γιατι στο κατω κατω δεν θα καταλαβεις για ποσο γρηγορα θα εισαι σε μια πολυθρονα γερασμενος αναπολώντας οσα θα μπορουσες να τολμησεις σαν νεος<μια ζωη την εχουμε και αν δεν την γλεντησουμε...>
Posted by Manolis Platakis on 19-10-2006 at 8:17
Όντως, ακόμη και ετυμολογικά, η ύπαρξή μας συνδέεται άρρηκτα με την επιδίωξη στόχων. Το αιώνιο debate, μεταξύ προσπάθειας και αποτελέσματος, διαδρομής και προορισμού, πορείας και τέρματος, αποτελεί κομβικό σημείο για την κουβέντα αλλά και για τη γενικότερη αντίληψή μας για τη ζωή. Δυστυχώς, έχω συλλάβει τον εαυτό μου, να το εξετάζει κατά περίπτωση τις περισσότερες φορές. Μπορεί να με δει κανείς να παρακαλάω να κρατήσει για πάντα μια διαδρομή με το τρένο αλλά και να στεναχωριέμαι υπερβολικά για την έκβαση μιας προσπάθειας. Υποψιάζομαι ότι το υγιές είναι το πρώτο και νιώθω καλύτερα όταν υπάγομαι σε αυτήν την κατηγορία. Φαντάζομαι πως το δεύτερο είναι (σε μεγάλο βαθμό) αποτέλεσμα της ανταγωνιστικής κοινωνίας του σήμερα αλλά θα ήθελα τις σκέψεις σας πάνω σε αυτό.

ΥΓ. Καλωσήρθες στη σχολή και στην παρέα Βάσω! :-)
Posted by Βάσως on 19-10-2006 at 14:05
(σχετικα με το Υ.Γ)gracias για το καλοσορισμα και με τη σειρα μου να σου μεταφερω τα χαιρετισματα της miss Fish <ή της κυριας Ψαρρής> του 60 λυκειου ^_^<θυμηθηκα τελικα το ονομα που μου ειχε πει οτι ξερει σε αυτη τη σχολη>
Posted by Manolis Platakis on 19-10-2006 at 22:33
Ωπ! Τι είπες τώρα;!;! Είσαι από το 60 ή σου έκανε μαθήματα; :D:D
Posted by ppp on 27-10-2006 at 0:38
ekana search gia reviews sto dreamfall kiepesa safto to blog! entiposiako pou sto di yparxoun anthropoi pou tous apasxoloun yparksiaka zitimata! poli kales oi skepseis sas.

loipon "diegnosa" oti to aisthima tou "Paralogou" provlimatizei to myalo tou manoli. protos to diatypose , nomizo, o kierkegaard alla to pige se poly thriskeftiko meta giati den tin palepse ;)

gia na voithiso ligo ti kouventa na sas proteino ton Thomas Nagel an den ton kseretai (sigxronos filosofos, poli dynatos) exei site alla den to exo dei. paliotera diavasa ena keimeno tou sto periodiko Cogito (jan 2005, 02, pp 78-84, ekdoseis Nefeli) kai einai eksairetiko gia tin peristasi! psaksteto, exei apantiseis!

kai mia symvouli: vasiko stin yparksistiki filosofia, gia na tin palepseis, einai to slogan "Think Pink":)
Posted by Manolis Platakis on 27-10-2006 at 2:21
Παιχνιδάρα το dreamfall πάντως. Μας άφησε με πολλά ερωτηματικά ο Tornquist...

Για πες για το παράλογο μπας και βγάλουμε άκρη. Θα ψαχτώ λίγο και γι' αυτά που μου λες αλλά ειδικά για το "Think Pink" θέλω ανάλυση :P.

Welcome ppp :)
Posted by ppp on 29-10-2006 at 4:13
to dreamfall itan taineia oxi adventure, alla eixe poli oraia kai anatreptiki ypothesi. aneta tha mporouse na to kanei "trilogia matrix" anti gia paixnidi. perimeno to 3o meros pantos me agonia...

loipon aposo thimamai i fasi exei os eksis: to aisthima tou paralogou dimiourgitai ston anthropo logo tis diplis prooptikis pou mporei na dei ton kosmo.
me tin amesi prosopiki tou prooptiki vlepei oti aytos einai to kentro tou kosmou kai oti i yparksi tou einai poli simantiki.
apo tin alli me ti skepsi kai vlepontas ta pragmata antikeimenika sineiditopoiei oti einai ena poli mikro kommati tou kosmou, asimanto, pou se kapoia fasi kai na xathei (o ekastote sigkekrimenos) de tharthei kai i synteleia (edo kapou kollaei to provlima tou noimatos tis zois).

aytes oi dyo prooptikes einai antifatikes kai mas kseneronoun. o kierkegaard eixe pei oti i anthropini yparksi einai peperasmeni kai mesa sto xrono eno taytoxrona teinei sto apeiro. (to onomazoun kai paradokso tou kierkegaard).

i synexeia exei poli kouventa. px kapoioi prospathoun na ksexasoun ti 2i prooptiki me to na asxolountai mono me proskaires apolayseis, ...
Posted by ppp on 29-10-2006 at 4:36
... alloi afieronoun ti zoi tous se kapoia genikoteri idea (epanastasi) i thriskeia kietsi vriskoun kapoio noima klpklp.

O Nagel einai oraios giati thetei to thema os eksis: to paralogo einai oti pairnoume ton eauto mas sta sovara, adiaforontas gia ti mataiotita mas pou vlepoume apo ti 2i prooptiki. to provlima tou noimatos mporei na diatypothei kai san to provlima pou exoume otan me ti 2i prooptiki vlepoume oti i yparksi mas den einai kai toso sovari. (ta leei kalitera apo mena, apla gia na pareis mia idea) telospanton mesa apo ena sillogismo kataligei oti apenanti se ayti ti katastasi pou antimetopizoume anti na to paroume katakarda, i na to paiksoume hroes klpklp tha mporousame na eimaste eironikoi. na min pairnoume tin katastasi sovara. Think Pink.

ps. exo kiego qtek edo kai 1.5 xrono. eytyxos pou de mou xalase dld. mi tous xariseis oute fragko.
Posted by Manolis Platakis on 19-05-2007 at 19:59
Ξαναβρήκαμε το νόημα της ζωής με Warioland στη Βιέννη αγαπητέ leo? :p
Posted by leo on 19-05-2007 at 23:00
Ε, ναι :D
Posted by Solidus on 17-05-2008 at 18:10
Ola auta ta video games exoun gemisei terastio arithmo wrwn tis zwis mou, exw megalwsei me auta. Me xara thymamai ta xronia mou pou epaiza auta ta paixnidia !! Oso xeirotera itan ta grafika, toso kalitera itan ta paixnidia
Posted by Manolis Platakis on 19-05-2008 at 2:55
Σωστή μου φαίνεται η εξίσωση! :D
Posted by Madvil on 03-02-2009 at 3:05
Να την ακούς την Ματίνα...
Βασικά, να ακούς και τον Λεωνίδα. Και τον Στέλιο. Και όλους. Γιατί οι φίλοι είναι κομμάτι της ζωής για αυτό τον λόγο : Γιατί δεν χάνουν την ευκαιρία να αποδείξουν πόσο σε εκτιμούν.

Εκτός των φίλων σου, λοιπόν, θα προσθέσω και εγώ ένα λιθάρι σε αυτό το post. Γιατί τόσο ατελείωτο pro gaming κάψιμο, είχα γίνει τόσο πολύ ΕΝΑ με αυτό που το να βρω αφορμή να κάνω παρόμοιες σκέψεις το έβρισκα απλό.

Αν μου μιλούσες τότε, θα έλεγα πως η ζωή είναι τόσο υπέροχη που δεν έχει ένα σκοπό : Δεν γεννιέσαι για να σώσεις την πριγκίπισσα, να ενώσεις το triforce και να φας τον Ganon, να μην αφήσεις τίποτα όρθιο μέσα στην βάση. Όχι. Η μαγεία του δώρου της ζωής είναι η ποικιλία : μπορείς να κάνεις όλα αυτά ή και τίποτα. Μπορείς να φας τα μούτρα σου αντιμετωπίζοντας τα δικά σου boss, ενώ ήσουν σίγουρος πως έχεις πάρει αρκετά level για να τα βγάλεις πέρα. Και, όπως στα games, θα χώσεις το continue και θα κάνεις άλλα 100 ταξίδια πέρα-δώθε να ετοιμαστείς περισσότερο για το bossάκι που τρίβει τα χεράκια του, γιατί στέκεται εμπόδιο ( και το κάνει καλά ), ενώ εσύ θες να δείς τι υπάρχει πίσω από την πόρτα που φυλάει ή απλά να παραδώσεις τα όπλα και να δοκιμάσεις την τύχη σου αλλού ( hint : go for the f<beep>ing boss! ).
Posted by Madvil on 03-02-2009 at 3:08
Ξέχασα να σου πω το σημαντικότερο : Οι πίστες σου είναι αριθμημένες. Σε χρονικά περιθώρια, όχι σε περιεχόμενο. Που σημαίνει πως στα 23 σου μπορείς να κάτσεις να βαράς τον ίδιο κακό για 300 μέρες ή να βρείς 300 μικρότερους κακούς που, συν της εμπειρίας και την χαρά της δημιουργικότητας (braiiinz *splat*), θα σε κάνουν δυνατότερο για τον ΕΝΑΝ που σου χει κάτσει στο λαιμό.

Νόημα; Να τα σαρώσουμε όλα. Θες πριγκίπισσα; Πάμε. Θες το Triforce; Πάμε. Το σίγουρο είναι πως η πριγκίπισσα δεν πήγε ποτέ στον Mario μόνη της, ούτε το Triforce έβγαλε πόδια να βρεί τον Link. Και επειδή πάντα μου άρεσε να μιλάω απλά, θα το πω και πιο απλά : Ζήσε. Που ξέρεις, ίσως να υπάρχει καλύτερη πριγκίπισσα και triforce και όλα. Ίσως και όχι. Αλλά πίστες δεν περνάς χαζεύοντας το ταβάνι. Χαμένος χρόνος στο δικό μου το game, αν με πιάνεις...

Αυτά θα έλεγα αν με έπιανες στις καμμενιές μου. Επειδή όμως, πλέον, δεν μου "βγαίνει" και τόσο πολύ αυτή η παρομοίωση με τα παιχνίδια ( διακρίνω τρομαγμένο ύφος εδώ; :p ), θα στο πω σαν την διαφήμιση : Η ζωή παίρνει την γεύση που της δίνεις. Και αυτή την γεύση δεν θα στην καθορίσω εγώ πάντως. Το αν θα αφεθείς σε πολιτικές, σε θρησκείες κτλ. είναι επιλογές.

Εμένα μια φορά, η ζωή μου έχει γεύση παγωτό σοκολάτα με άπειρη σαντιγύ και σιρόπι κεράσι! Τώρα μπαίνει και καραμέλα-φυστίκι με bacardi.(don't try this at home )
Posted by Manolis Platakis on 06-02-2009 at 3:17
Μ' άρεσε πολύ η αναλογία! Η μόνη διαφορά είναι ότι στην πραγματική ζωή δεν έχουμε save και load :)
Posted by Panagiotis on 04-04-2010 at 16:51
Αποφεύγω να κάνω σχόλια σε blog posts, ίσως γιατί φοβάμαι πως θα γράψω κάτι πολύ κατώτερο απο όσα έχουν ήδη γραφτεί. Αυτή τη φορά μου φαίνεται πως ο πήχης όσων έχουν γραφτεί είναι τόσο ψηλά που και να γράψω κάτι παιδικό δεν θα πειράξει κανέναν μιας και δύσκολα θα ξεπεράσει τον πήχη κάποιος. Ένας άλλος λόγος που δεν λέω την άποψη μου είναι ο άσχημος τρόπος που χειρίζομαι την γλώσσα. Ποτέ δεν το κατάφερα. Παλιότερα υπερηφανευώμουν "Εγώ είμαι τόσο καλός στα μαθηματικά που δεν με νοιάζει η Γλώσσα" απλά πλέον με πληγώνει που δεν ξέρω τη "Γλώσσα". Είναι αλήθεια πως τα μαθηματικά με έβαλαν στη σχολή, έχωντας γράψει 12.9 ( 3-4 βαθμοί μεγαλύτερος βαθμός απο αυτό που έγραφα μέχρι να δώσω παννελήνιες) αλλά έχω καταλάβει πως ποτέ μου δεν θα την δαμάσω και με πληγώνει. Μετά απο τον πρόλογο αυτό επιτρέπτε τον "μικρό" να πεί την γνώμη του.

Όπως είπε και ο μανώλης, προσπάθησα κι εγώ να γεμίσω το κενό της ψυχής μου αφήνωντας τον εαυτό μου να ερωτευτεί. Αντί να το γεμίσει, μου έπερνε και απο ένα κομμάτι κάθε φορά. Έχωντας μου αφήσει κάτι ψίχουλα ψυχής πλέον, έχω φτάσει σε σημείο να αφαιρώ το ενδιαφέρον απο κάθε γυναίκα πρίν ακόμα την γνωρίσω. Ίσως είναι ένας μηχανισμός αυτοάμυνας "θα την απομυθοποιήσω ώστε να μην με πληγώσει". Πρόσφατα, ένιωσα την ανάγκη για κάποια, αλλά με το που ένιωσα πως το ενδιαφέρον μου για εκείνη είναι μεγάλο, άρχισα να λέω στον εαυτό μου ατελείωτες δικαιολογίες για να μην της ζητήσω να βγούμε. Τελικά ακόμα δεν της το έχω ζητήσει και δεν με βλέπω να το κάνω. Σε μία πρόσφατη ταινία, το hurt locker, σε μία σκηνή ο πρωταγωνιστής πάει στο παιδί του ( μωρό ) και του κουνάει ένα απο τα παιχνιδια του. Το μωρό χαίρεται και του λέει ο πατέρας του: "Κάποτε δε θα βρίσκεις κανένα νόημα σε πράγματα όπως αυτό". Θίγει ακριβώς το ίδιο θέμα με παιχνίδι που περιγράφεις ( το οποίο και εγώ το είχα και παραδέχομαι ήταν απίστευτο). Αν το σκεφτούμε λίγο καλύτερα, σε κάθε ηλικία έχουμε ένα παιχνίδι, είτε αυτό είναι το παιχνίδι του που είχαμε μωρά, είτε το wario, είτε μια γυναίκα, είτε ο προγραμματισμός. Ο σκοπός τους ήταν είναι και θα είναι, αν όχι να μας γεμίσουν ένα κενό στην ψυχή, να μας σκορπίσουν ( όχι διώξουν) τα εκάστωτε μας προβλήματα, κάνωντας μας όμως να αισθανθούμε απίστευτα κενοί όταν περάσει η "μπογιά" τους και δεν βρίσκουμε το επόμενο αντικείμενο "πόθου". Προσωπικά αυτόν τον καιρό ακόμα ο προγραμματισμός με κάνει και ξεχνιέμαι κάποιες φορές. Όχι όμως πάντα, με αποτέλεσμα να καταλήγω σε εθισμούς που απλά μου χτυπάνε παρηγοριτικά την πλάτη όταν θέλω να κλάψω όσο πιο δυνατά μπορώ. Έχω να κλάψω πολύ καιρό, ένα χρόνο και 2 μήνες ( ο μανώλης θα θυμούνται πως ήμουν στην τελευταία συνάντηση της ΦΠΠ καθώ και τον λόγο) και ξέρω πως την επόμενη φορά που θα κλάψω θα κλάψω μέχρι να μην έχω δάκρυα άλλα να χύσω και φωνή να φωνάξω. Γιατί? γιατί όντας ( μόνο ) είκοσι χρονών, νιώθω απίστευτα κουρασμένος απο όλους και παο τα πάντα. Όλα μου φαίνονται ένα βασανιστικό ατέρμων loop.

Σκόρπιες σκέψεις παρέθεσα με αφορμή το πόστ, ελπίζω να μην κούρασα.
Posted by Manolis Platakis on 05-04-2010 at 17:00
Καταπληκτική η σκηνή που περιγράφεις από το Hurt Locker! Έτσι εξελίσσεται η ζωή.
Posted by Panagiotis on 06-04-2010 at 16:35
Ναι μου είχε κάνει εντύπωση η σκηνή, γιατί το είχα σκεφτεί πολλές φορές πριν την δώ :)
Επίσης στο πιο πάνω σχόλιο ήθελα να γράψω "ο μανώλης και ο λεονίδας θα θυμούνται" :P
Posted by basilis on 12-12-2010 at 18:23
Καλησπερα Μανολη.

Διαβαζοντα αυτα που εχεις γραψει,(στα οπια σινφονο στα περισσοτερα),προσεξα πος στο Wario Land 1 εχεις βρει
ολα τα διαμαντια,(σεντουκια μαι αντικειμενα).
Καποιο καλοκαιρι με την ξαδερφι μου ειχαμε περαση πολι ομορφες στιγμες παιζοντας αυτο το παιχνιδι, το μονο που δεν ειχαμε βρει ειναι το (σεντουκι και το αντικειμενο)στο δευτερο μερος
με την τσαγερα,στην ενατη πιστα.
Αν θυμασαι και μπορεις γραψε μου που βρισκετε,
θα κανις δυο λατρης του Wario Land πολι χαρουμενους...

Φιλικα, Δ.Π.
Posted by Manolis Platakis on 12-12-2010 at 18:35
Ιδού φίλε μου: http://il.youtube.com/watch?v=WxieRO47tGc Ελπίζω να βοήθησα! Χαιρετισμούς και στους δύο.
Posted by basilis on 13-12-2010 at 13:41
Καλημερα Μανολη,
τελικα ηταν πολη απλο οπος παντα,αλλα
και δυσκολο αν δεν το ξερης...

Σε ευχαριστουμαι πολη!
Δ.Π.


Δ.Π.
Posted by john206gt on 25-02-2012 at 15:51
Οταν ερωτευτηκα παρα πολυ, αλλαξαν οι συνηθειες μου (χωρις να εχω κατακτησει ακομα το αντικειμενο του ποθου μου). Εκανα διαφορετικα πραγματα, προσπαθουσα να γινω πιο ποθητος κλπ Οταν καποια στιγμη τα πραγματα δεν πηγαν οπως τα ηθελα και δεν μπορεσα να "αποκτησω" την κοπελα που αγαπησα παραφορα, συνειδητοποιησα με τρομο οτι θα γυριζα στον παλιο τροπο ζωης, τον ρουτινιαρικο, με τις ψευτικες απολαυσεις (τεχνολογια, αυτοκινητα κλπ) που για ενα διαστημα ειχα παραμερισει απο τη ζωη μου. Σκεφτηκα εκεινη τη στιγμη "μα πως ζουσα ετσι πριν; παρολο τον πονο που μου προξενησε ο ερωτας, εδωσε ενα νοημα στη ζωη μου". Σιγουρα σε κοσμολογικο επιπεδο το νοημα της ζωης μπορει να ειναι αλλο, αλλα σε καθημερινο επιπεδο οσο αφορα εμενα, ειναι ο ερωτας. Βεβαια, ο ερωτας ειναι κατι που γιγαντωνεται οσο ειναι ανεκπληρωτος. Οταν εκπληρωθει, αρχιζει αργα αλλα σταθερα η πτωση της εντασης των συναισθηματων και η απομυθοποιηση του προσωπου, μεχρι μοιραια ο ερωτας να εξαφανιστει και τη θεση του να παρει η αγαπη ή ακομα και τιποτα. Γενικα, ο ερωτας εχει να κανει με την απουσια, με κατι που δεν εχεις και φλεγεσαι να το αποκτησεις...
Posted by Manolis Platakis on 25-02-2012 at 21:54
Κατανοώ απολύτως Γιάννη. Ευχαριστώ για το σχόλιο.
Comment on This Post

Image password:
The Captcha image
Phonetic spelling (mp3)