Your comment has been posted.
Συνεχίζεται και φέτος η παράδοση του Thoughts and Dreams που θέλει το γράφοντα να σας εξιστορεί κάθε χρόνο, παραμονή Πρωτοχρονιάς, τα (σχεδόν όλα) όσα έζησε τη χρονιά που πέρασε. Μπορείτε να δείτε τους περασμένους απολογισμούς εδώ.
Όπως πιθανώς καταλάβατε από τον τίτλο, το 2008 πέρασε πολύ γρήγορα. Η επιτάχυνση αυτή είναι σε άμεση συνάρτηση των πολλών βιωμάτων και αλλαγών που έζησα μέσα στο χρόνο και τα οποία πάμε να δούμε ευθύς αμέσως. Θα ακολουθήσω το περυσινό template, δηλαδή τη συνεχή αφήγηση προσθέτοντας links σε αντίστοιχα blog posts όπου αυτά υπάρχουν.
Αρχίζουμε εκεί που σταμάτησε το περυσινό blog post. Η αλλαγή του χρόνου γίνεται στην Κηφισιά, στο σπίτι του αδερφού μου. Σε ευχάριστο κλιμα, με συγγενείς και φίλους, υποδεχόμαστε τον καινούριο χρόνο. Στη συνέχεια, ο Λεωνίδας, που ήταν στην Πεύκη, περνάει με το Batmobile και φεύγουμε. Αφού χανόμαστε στους γύρω δρόμους, φτάνουμε Γαλάτσι και παίρνουμε τη Νάντια και τον Πέτρο. Κατεβαίνουμε Κυψέλη και τσιμπάμε Βαγγέλη και Χρήστο και ξεκινάμε για το σπίτι του Λεώ στα Ιλίσια. Καλά μετρήσατε 6 άτομα = extra διασκέδαση στη διαδρομή (αρκεί να είναι μικρή) :P. Φτάνουμε στο σπίτι, όπου το αλκοόλ ρέει άφθονο και παίζουμε μια εξαιρετική Μεθυσμένη Παντομίμα (αυτό που φαντάζεστε). Όταν ξημερώνει, μας αποχαιρετούν Πέτρος και Νάντια και οι υπόλοιποι 4 συνεχίζουμε με το αμάξι προς Λιβανάτες. Περνάμε τη "νύχτα" σε ένα αρχοντικό με τζάκι, παραλία, άλογα, σκύλους και δε συμμαζεύεται. Ξυπνάμε το απόγευμα και επιστρέφουμε στην Αθήνα. Έτσι, όμορφα, αρχίζει το 2008.
Στο κοπητηπιτα της ΦΠΠ παίζουμε ένα εορταστικό ποδοσφαιρικό ματσάκι. Τελειώνουν οι διακοπές. Επανερχόμαστε στη σχολή. Ως πρόεδρος του Συλλόγου Φοιτητών, οι ευθύνες είναι πολλές και το τρέξιμο ακόμα περισσότερο. Αγοράζω ένα ipod Classic 80GB για να με βοηθάει να ταξιδεύω με περισσότερα τραγούδια (το ipod mini μου ήταν μόλις 6GB). Η εξεταστική αρχίζει. Η ψυχολογία μου είναι ενός ανώριμου φοιτητή που δεν έχει κανένα κουράγιο να διαβάσει. Ευτυχώς, πηγαίνει σχετικά καλά και σε συνδυασμό με τις απαλλακτικές εργασίες και τα ελεύθερα μαθήματα φτάνω τα 38/40 περασμένα. Αν ήμουν λίγο πιο ψύχραιμος θα μπορούσα να είχα περάσει και την "Εισαγωγή στα Συστήματα Επικοινωνιών" έχοντας 10 μέρες στην εξεταστική για διάβασμα αλλά δεν τα κατάφερα. Μέσα στην εξεταστική ανοίγω ένα twitter account το οποίο χρησιμεύει για όλες τις μικρές σκέψεις τις οποίες δεν πίστευα ότι άξιζε το blogging αλλά ταιριάζουν γάντι στο microblogging.
Αφού τελειώνει η εξεταστική παίρνω τελικά θέμα πτυχιακής σε data mining, στο Γουνόπουλο, και ξεκινάω να μελετάω γι' αυτήν. Λίγες εβδομάδες μετά κάνω αίτηση για το μεταπτυχιακό του Τμήματος "Προηγμένα Πληροφοριακά Συστήματα".
Η κούρασή μου από την προεδρία εντείνεται όπως εντείνονται οι διάφορες δουλειές που αφορούν το Σύλλογο Φοιτητών. Καλούμαστε να πάρουμε impossible αποφάσεις πάνω σε καυτά ζητήματα. Το πιο σημαντικό θέμα που ανακύπτει είναι αυτό που αφορά τα επαγγελματικά μας δικαιώματα. Ευτυχώς, ο Σύλλογος το χειρίζεται υποδειγματικά και μπλοκάρει την ύπουλη μεθόδευσή που στόχο είχε να αφήσει τους αποφοίτους πληροφορικής με λιγότερα επαγγελματικά δικαιώματα στην Πληροφορική από τα πολυτεχνικά τμήματα.
Παράλληλα πλησιάζουν οι φοιτητικές εκλογές. Τα πισωχτυπήματα από τις άλλες παρατάξεις σε συνδυασμό με το άπειρο άγχος για τις εκλογές και τα αποτελέσματα που θα δείξει η κάλπη τη χρονιά που ήμουν πρόεδρος χτυπούν κόκκινο. Οι αντοχές μου πλησιάζουν στα όριά τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ΔΑΠίτες γράφουν στο forum ότι πολλοί ΦΠΠίτες πήραν 10 σε συγκεκριμένο μάθημα λόγω κονέ με τον καθηγητή και διατυπώνουν έωλες κατηγορίες για "mail" που έστειλα εγώ ως πρόεδρος από το mail του Συλλόγου και εναντιώνονταν στις αποφάσεις του Συλλόγου. Τους προκαλούμε να προσκομίσουν αποδείξεις και αυτοί φυσικά κάνουν την πάπια. Μέσα στο άγχος μου ζητάω από ένα ΦΠΠίτη (το Σφαγμένο) να μελετήσει ένα ένα τα σταλμένα mail μήπως μπορεί να βρει κάτι έστω λίγο μεμπτό ή παρεξηγήσιμο αν και ήμουν σίγουρος ότι ουδέποτε έστειλα τέτοιου είδους mail. Πράγματι, κοίταξε εκατοντάδες mail αλλά δε βρήκε κάτι επιλήψιμο. Στο blog γράφω ένα post με τα έργα και ημέρες της ΦΠΠ για τα πρώτα 3 χρόνια ύπαρξής της. Εκδίδου και μοιράζουμε έναν απολογισμό για όσα κάναμε ως ΦΠΠ την τελευταία χρονιά. Δεχόμαστε δριμεία κριτική κυρίως από τους αριστεριστές για δήθεν καπέλωμα του Συλλόγου. Προετοιμάζομαι να απαντήσω εκτενώς σε όλες τις κατηγορίες αλλά η εκλογοαπολογιστική συνέλευση δε γίνεται ποτέ λόγω έλλειψης απαρτίας. Ίσως το κείμενο να μη λειτούργησε θετικά - ποτέ δε θα το μάθουμε - αλλά ήταν προσεκτικά διατυπωμένο και πέρα για πέρα αληθινό. Ήταν, πριν από όλα, χρέος μας να ενημερώσουμε τον κόσμο για όλα όσα κάναμε ή δεν κάναμε. Το άγχος φτάνει στο κόκκινο. Στις 9 Απριλίου η ΦΠΠ κερδίζει την πρωτιά στις εκλογές με 194 ψήφους - αριθμός ρεκόρ στην 20χρονη ιστορία του τμήματος. Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά βγαίνω πρώτος σε ψήφους (90) στη σχολή. Το ιστορικό ρεκόρ περισσότερων ατομικών ψήφων παραμένει στο Λεωνίδα με 102. Δυστυχώς, τα ποσοστά της ΦΠΠ παρουσιάζουν μια μικρή πτώση της ταξής του 2.5% αλλά λόγω της απλής αναλογικής αυτό οδηγεί στην απώλεια μιας έδρας και οι συσχετισμοί είναι πλέον πιο δύσκολοι για αυτούς που ακολουθούν. Συμφωνούμε με την ΠΚΣ (ο αρχιΔΑΠίτης με πήρε τηλέφωνο λίγο πριν και μου είπε "αν δώσεις τη γραμματεία στην ΠΚΣ, θα βγάλω τα mail σου στη φόρα" και του απάντησα "δε μασάμε από εκβιασμούς") και διατηρούμε ως παράταξη τη θέση του προέδρου. Πρόεδρος αναλαμβάνει ο Θοδωρής.
Στις διακοπές του Πάσχα αγόρασα το Asus EEE, τράβηξα μια περιπέτεια με τον Η/Υ μου, ανανέωσα το blog μου και έστειλα μια περίληψη επιστημονικής εργασίας στο Φοιτητικό Συνέδριο Πληροφορικής: ΕΥΡΗΚΑ 08.
Το εξάμηνο συνεχίζεται με μένα να παρακολουθώ Σήματα με τους 2ο-ετείς. Η εμπειρία ήταν διασκεδαστική και τα Σήματα τελικά αποδείχτηκαν ενδιαφέρον και όχι και τόσο δύσκολο αντικείμενο. Παράλληλα προχωράω την Πτυχιακή μου. Αποσύρομαι σταδιακά αλλά όχι εντελώς από τη συνδικαλιστική ενεργό δράση. Παραμένω βοηθώντας το Θοδωρή και τους νεότερους να ανταπεξέλθουν στις δυσκολίες της μετάβασης και της διαχείρισης των προβλημάτων. Γίνονται κάποιες μεμονωμένες καταλήψεις με αφορμή τη διεξαγωγή των εκλογών με βάση το νέο νόμο δηλαδή με συμμετοχή όλων των φοιτητών. Η ΦΠΠ ασπάζεται μια θέση την οποία με πάθος υποστηρίζω μέχρι και σήμερα: ΥΠΕΡ της συμμετοχής όλων των φοιτητών. Σε μια Γ.Σ. προτείνει "ομαλή διεξαγωγή των προεδρικών εκλογών του τμήματος με συμμετοχή όλων των φοιτητών σε αυτές". Το πλαίσιο αυτό υπερψηφίζεται μαζικά από το σώμα της Συνέλευσης και η κατάληψη σταματάει. Για την πρόταση αυτή τα μέλη της ΦΠΠ και κυρίως εγώ και ο Λεωνίδας (εξαιτίας της λανθασμένης αντίληψης των άλλων παρατάξεων ότι λειτουργούμε ηγεμονικά μέσα στην παράταξη) εισπράττουμε μπόλικη χλεύη και υβριστικούς χαρακτηρισμούς αριστεριστών στο forums.gr αλλά και στο athens indymedia. Τη μέρα των προεδρικών εκλογών και ενώ βρισκόμουν στο παραβάν και ψήφιζα, στην αίθουσα εισέρχεται ένας ΕΑΑΚίτης αλαλάζοντας "Πάρε να 'χεις για να λες στα παιδιά σου, γαμώ την πουτάνα σου!" και μου πετάει μια ντομάτα (η οποία ευτυχώς δε βρήκε το στόχο της). Στο μυαλό του(ς) ήταν αδύνατο πως ενώ είχα στηρίξει τις καταλήψεις ενάντια στην πανεπιστημιακή μεταρρύθμιση, στήριζα τώρα τη διεξαγωγή των εκλογών με βάση το νέο νόμο. Η ενέργεια αυτή με αηδίασε πλήρως με το φοιτητικό συνδικαλισμό. Κάπου εκεί έκοψα και το forum.
Παράλληλα, δίνω μια διάλεξη, στο μάθημα "Ειδικά Θέματα Υπολογιστικών Συστημάτων" του Καθηγητή Παναγιώτη Γεωργιάδη, για τις άδειες πνευματικές ιδιοκτησίας Creative Commons. Στα τέλη του Μαΐου πήγα για πρώτη φορά σε πάρτυ (η γιορτή της Ελένης) με παιδιά από το έτος μου! Η περίληψη του άρθρου που είχα στείλει στο Φοιτητικό Συνέδριο γίνεται αποδεκτή. Ξεκινάω να εργάζομαι στο επιστημονικό πρόγραμμα EURIDICE της Ε.Ε. Στα μέσα του Ιούνη πηγαίνω στην καταπληκτική συναυλία του Mark Knopfler για την οποία γράφω μετά εδώ. Γίνομαι αποδεκτός στο μεταπτυχιακό του τμήματος και η επιτροπή μεταπτυχιακών σπουδών αναφέρει ότι ήμουν στις 2 κορυφαίες αιτήσεις που δέχτηκαν φέτος κάτι που με ικανοποιεί αρκετά.
Δυστυχώς, σε μια Γ.Σ.Τ. ένας πολύ καλός λέκτορας Π.Δ. 407, που έχαιρε της αμέριστης στήριξης του Συλλόγου Φοιτητών, αποτυγχάνει να συγκεντρώσει την πλειοψηφία των ψήφων των μελών ΔΕΠ και δεν εκλέγεται Επίκουρος. Κυρίως, επειδή είχε κάνει το "λάθος" να πάρει διδακτορικό στο ίδιο το τμήμα και όχι κάπου αλλού.
Η οργανωτική ομάδα του ΕΥΡΗΚΑ ανακοινώνει πιεστικές ημερομηνίες για την υποβολή του τελικού επιστημονικού άρθρου. Αποφασίζουμε να το γράψουμε από κοινού με το Δημήτρη, αφού ούτως ή άλλως είχαμε ξεκινήσει να συνεργαζόμαστε ερευνητικά στην ίδια περιοχή. Μπορείτε να δείτε την τελική εργασία που στείλαμε εδώ. Εν τω μεταξύ, δίνω Σήματα -με την υπερπολύτιμη βοήθεια του Χρήστου- και γράφω καλά (ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι εκείνες τις μέρες είδα όλα τα επεισόδια του LOST). 1 μάθημα λοιπόν για το πολυπόθητο πτυχίο.
Οι διακοπές αρχίζουν. Η Ματίνα, ο Λεώ, ο Χρήστος Λ. και εγώ παίρνουμε το πρώτο βραβείο στο Τμήμα για την εικονική επιχείρηση διαμοιρασμού διαδρομών της οποίας το επιχειρησιακό πλάνο είχαμε σχεδιάσει στα πλαίσια του μαθήματος "Καινοτομία και Επιχειρηματικότητα" του Καθηγητή Παναγιώτη Γεωργιάδη. Στην τιμητική πλακέτα με γράφουν Εμμανουήλ αντί για Μανόλη κάτι που με εξοργίζει αφάνταστα. Χρειάζεται τρέξιμο στο Πανεπιστήμιο (με βοήθεια από Λεώ) και χρήματα για να το διορθώσω. Εξοπλίζομαι με μια καταπληκτική Canon IXUS 10MP την οποία πληρώνω 330 ευρώ, έναν WD passport 320GB και τουμπανιάζω το EEE.
Αναχωρώ για Ηράκλειο Κρήτης με το Δημήτρη, τη Μαριαλένα και το Θοδωρή όπου παρακολουθούμε το Onassis Summer School στο ΙΤΕ το οποίο διεξάγεται με αφορμή το ερευνητικό έργο του, βραβευθέντος με Turing Award, Ιωσήφ Σηφάκη. Περνάμε εκεί πολύ όμορφες αν και κουραστικές μέρες. Γνωρίζουμε παιδιά από τμήματα Πληροφορικής όλης της Ελλάδας, πηγαίνουμε και για μπάνιο (το πρώτο μου φετινό και μετά από δύο χρόνια που δεν είχα μπει στη θάλασσα), επισκεπτόμαστε το μεγάλο ενυδρείο του Ηρακλείου, τρώμε πεντανόστιμα τεράστια σουβλάκια και πίνουμε ρακές τα βράδια. Αργά τις νύχτες δραπετεύουμε με το Δημήτρη από το ξενοδοχείο και καταβροχθίζουμε παγωτό. Το Ηράκλειο μας βοηθάει με το δωρέαν wi-fi του Δήμου. Μαθαίνω πως πήρα 9 στα Σήματα όσο ακριβώς είχε προβλέψει ο "προπονητής" μου ο Χρήστος. Ένα βράδυ ο Θοδωρής μου προτείνει να ακούσω Fort Minor - Where 'd you go το οποίο καθίσταται το τραγούδι που με άγγιξε περισσότερο φέτος και γι' αυτό ακολουθεί. Πάμε για ένα μουσικό διάλειμμα λοιπόν.
Μια εβδομάδα μετά ο Θοδωρής με το Δημήτρη αναχωρούν ενώ η Μαριαλένα κι εγώ μένουμε πίσω για να παρακολουθήσουμε και το Ελληνικό Συμπόσιο Διαχείρισης Δεδομένων 2008 (HDMS '08). Για το HDMS γράφω σχετικά εδώ. Τετάρτη μεσημέρι (και ενώ η Μαριαλένα έχει φύγει από τα ξημερώματα) παίρνω το ΚΤΕΛ και επιστρέφω, μετά από δύο χρόνια, στην αγαπημένη Σητεία. Περνάω 15 πολύ όμορφες και χαλαρωτικές μέρες με την παρέα. Γράφω σχετικά εδώ.
Επιστρέφω στην Αθήνα ανήμερα το Δεκαπενταύγουστο. Το βράδυ τρώμε και διασκεδάζουμε στις Ελλάδος Εικόνες στην Παραλία της Γλυφάδας. Δυστυχώς, εκείνες τις μέρες μαθαίνω ότι πολύ στενός μου φίλος χτυπήθηκε από τη σοβαρή νόσο της πολλαπλής σκλήρυνσης. Τραβιέται μέχρι σήμερα σε γιατρούς, νοσοκομεία κλπ. Ευτυχώς, το αρχικό σύμπτωμα που είχε παραλύσει το ένα μάτι του, υποχώρησε σχεδόν τελείως. Η τραγικότητα της ζωής γίνεται αισθητή όταν αγαπημένοι καλοί άνθρωποι χτυπιούνται άκριτα από τέτοιες νόσους.
Τις μέρες που ακολουθούν γράφω την περίληψη των πολλών και τεράστιων διαλέξεων του summer school που ήταν υποχρεωτική για τη λήψη του πιστοποιητικού. Τελειώνω just in time. Τον ίδιο καιρό, προετοιμάζουμε με το Δημήτρη την παρουσίαση που θα έκανα στο φοιτητικό συνέδριο για την επιστημονική εργασία μας.
Τη νύχτα του τελευταίου Σαββάτου του Αυγούστου αναχωρούμε με το Δημήτρη για τη Σάμο και το Φοιτητικό Συνέδριο Πληροφορικής. Εκεί βρίσκουμε το Χεράλντ, την Εύα, την Καρολίνα, το Βαγγέλη Δ. και το Δημήτρη Γ. και περνάμε εξαιρετικά. Με το Δημήτρη μένουμε σε ένα ερημικό studio στην Ψιλή Άμμο (πολύ κοντά στα Τουρκικά σύνορα) και νοικιάζουμε από κοινού ένα Kia Picanto (το οδήγησα και εγώ δύο βράδια)! Την πρώτη νύχτα στη Σάμο δε μπορούσα να κοιμηθώ, όχι λόγω άγχους για την αυριανή παρουσίαση, αλλά λόγω άγχους του ότι πρέπει να κοιμηθώ για να μην είμαι κομμάτια στην αυριανή παρουσίαση. Κοπανούσα τα μαξιλάρια και στριφογύριζα στο δωμάτιο την ώρα που ο Δημήτρης κοιμόταν τον ύπνο του δικαίου. Την επόμενη μέρα όλα πήγαν καλά και το ίδιο βράδυ μάθαμε οτί πήραμε το best paper award, κάτι που μας χαροποίησε πάρα πολύ. Το γλεντήσαμε με όλη την παρέα σε ένα ωραίο μπαράκι στο Πυθαγόρειο. Προτού φύγουμε με το Δημήτρη από τη Σάμο ρίξαμε και δύο βουτιές στην παραλία του Πυθαγορείου και της Ψιλή Άμμου. Στο Πυθαγόρειο κάναμε και Jet Ski το οποίο αποδείχτηκε πολύ ευχάριστο και αστείο! Με το αμάξι επισκεφθήκαμε το Βαθύ και διάφορα ωραία μέρη της Σάμου.
Πίσω στην Αθήνα για να προετοιμαστώ για το τελευταίο μάθημα χωρίς κανένα κουράγιο για να συμβεί αυτό. Ευτυχώς με τη βοήθεια και το συνεργασιακό διάβασμα της Ρένας γράφω πολύ καλά και πλέον νιώθω πτυχιούχος και απαλλαγμένος από μπόλικα άγχη. Εγκαταλείπω το EURIDICE και μπαίνω στην ομάδα βάσεων του τμήματος στα πλαίσια του ευρωπαϊκού προγράμματος Papyrus. Χάνω όμως το meeting στο Βερολίνο λόγω του μαθήματος (που θα μπορούσα να το είχα περάσει το χειμώνα). Στα γενέθλιά μου ο Νίκος, ο Χρήστος και ο Λεωνίδας μου παίρνουν μια γαμάτη ψηφιακή κορνίζα!
Πηγαίνουμε μια διήμερη εκδρομή στις Λιβανάτες όπου οδηγώ, αρκετά επιτυχημένα, για πρώτη φορά το Batmobile. Η νέα χρονιά αρχίζει. Είμαι πλέον μεταπτυχιακός και απολαμβάνω ιδιαίτερα τη διδασκαλία των εργαστηρίων "Εισαγωγή στον Προγραμματισμό" σε πρωτοετείς φοιτητές. Κατοχυρώνεται ως μία από τις πιο αγαπημένες μου ασχολίες. Η συνεισφορά μου στη ΦΠΠ περιορίζεται στην αποστολή συμβουλευτικών mails στη mailing list της παράταξης. Ξανάρχισα να παρακολουθώ με ενδιαφέρον ποδόσφαιρο μετά την αλλαγή του ιδιοκτησιακού καθεστώτος του Παναθηναϊκού και να χαίρομαι με τις επιτυχίες στην Ευρώπη. Παράλληλα σταθερή και εδραιωμένη αξία στη ζωή μου έχει η αμερικάνικη τηλεόραση. Στις αρχές του Οκτώβρη απαλλάσσω το blog μια και καλή από spam bots. Στο τέλος του Οκτωβρίου περνάω ένα Σ/Κ χωρίς internet το οποίο περιγράφω εδώ.
Στις 4 Νοεμβρίου δεν καταφέρνουμε -ο Δημήτρης κι εγώ- να στείλουμε μια εργασία σε ένα επιστημονικό συνέδριο. Ο Barack Obama (τον οποίο το Thoughts and Dreams είχε στηρίξει από την αρχή της χρονιάς) γίνεται ο πρώτος αφροαμερικάνος πρόεδρος στην ιστορία των ΗΠΑ που μαστίζονται από την οικονομική κρίση. Στις 16 Νοεμβρίου πηγαίνουμε μια μονοήμερη εκδρομή στο Ναύπλιο και ένας ηλεκτρονικός χειρομάντης μου είπε τη μοίρα μου.
Ο Δεκέμβρης ξεκινάει με τη δολοφονία του άτυχου Αλέξη (για την οποία μίλησα στο Sky News). Στις 15 Δεκεμβρίου πήγαμε, αυθόρμητα, για ένα βράδυ στο σπίτι του Βαγγέλη στη Λαμία. Τις μέρες αυτές συνειδητοποιώ πόσο νευριασμένος και απογοητευμένος είμαι από τη χώρα που ζω αλλά και από τη ζωή γενικότερα. Αυτό (μαζί με κάποια ακόμη ψιλά γράμματα) με οδηγεί στα φετινά Μαύρα Χριστούγεννα. Η χρονιά τελειώνει ως εξής: "Στους 400 ανέρχονται πλέον οι νεκροί μετά από πέντε ημέρες σφοδρών εχθροπραξιών στη Λωρίδα της Γάζας, ενώ οι τραυματίες ξεπερνούν τους 2.000. Τριακόσιοι απ' αυτούς νοσηλεύονται σε σοβαρή κατάσταση και σύμφωνα με ιατρικές πηγές, δεν αποκλείεται να καταλήξουν." ενώ "ο αμερικανός πρόεδρος έλαβε τη διαβεβαίωση ότι οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις φροντίζουν να είναι όσο το δυνατόν λιγότεροι οι άμαχοι που πλήττονται από τους βομβαρδισμούς." Μέχρι χτες, τις τελευταίες 5 μέρες, 42 παιδιά έχουν χάσει τη ζωή τους από τους προσεκτικούς βομβαρδισμούς του Ισραήλ. Αξίζει να διαβάσετε αυτό το άρθρο.
Το 2008 ήταν σίγουρα καλύτερο για μένα από το 2007. Πιο υγιές και πιο παραγωγικό (όσον αφορά το blogging αλλά και γενικά). Για την κοινωνία και την ανθρωπότητα όμως... Οι οιωνοί για το 2009 δεν αφήνουν πολλά περιθώρια αισιοδοξίας (πέρα από τις φετινές επιστημονικές επιτυχίες που ήταν εντυπωσιακές). Σε λιγότερο από δύο ώρες ξεκινάει το 2009 αλλά απολογισμό θα κάνουμε σε ακριβώς ένα χρόνο ;-). Σας ευχαριστώ όλους όσοι φτάσατε ως εδώ. Είστε πραγματικοί ήρωες δεδομένης της έκτασης του φετινού άρθρου. Μη διστάσετε λοιπόν να αφήσετε το σχόλιό σας για να μείνετε στην ιστορία :-).
Καλή χρονιά. Ευτυχισμένο το 2009 με Υγεία και Ειρήνη.
Σημείωση: Νιώθω ότι κάτι έχω ξεχάσει...