Gen Alpha και Ρολόγια
Το να υποτιμάς τις νέες γενιές είναι εκτός μόδας, το ξέρω. Πόσο μάλλον όταν η κριτική προέρχεται από έναν zoomer που μεγάλωσε με υπολογιστή. Χμ ναι, πώς το λέγαμε στο λύκειο; ‘Θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή σας.’
Συνειδητοποίησα μόλις πως η νέα γενιά δεν μπορεί να διαβάσει την ώρα του τοίχου. Και επειδή εδώ δεν είμαστε παίξε γέλασε, την αδυναμία την έχω επιβεβαιώσει επίσημα σε τρία (ολόκληρα) άτομα, ιδιοφυΐες και μη. Προσοχή λοιπόν όταν με πετύχεις στον δρόμο, μπορεί να είσαι ο επόμενος.
Σύμφωνα με τα εμπειρικά δεδομένα της Κατηφόρης Gallops, θα υποστηρίξω (τα στατιστικά τα έβγαλα από ξέρεις που) πως τουλάχιστον ένας στους δέκα νέους δεν μπορεί να ερμηνεύσει αναλογικό ρολόι. Τα ποσοστά επιτυχίας πέφτουν περαιτέρω όταν μπαίνουν στο παιχνίδι λατινικοί χαρακτήρες (αναρωτιέμαι γιατί).
Θα υποστηρίξω επίσης πως τουλάχιστον δυο από τους εννέα που το κάνουν σωστά, στην πραγματικότητα εφαρμόζουν μια ad hoc διαδικασία αποκρυπτογράφησης και συμπτωματικά επιτυγχάνουν. Το να διαβάζεις την ώρα το θεωρούσα μέχρι πρότινος το τρίτο σημαντικότερο πράγμα που μαθαίνει κάνεις στο νήπιο, αμέσως μετά την αλφαβήτα και το επάγγελμα του μανάβη. Τέλος πάντων, ποιός νοιάζεται;
Λογικό είναι, δεν λέω. Τι θα απογίνουν τα ρολόγια όμως; Κρίμα δεν είναι; Άλλο που τα περισσότερα εκεί έξω είναι ήδη χαλασμένα.
Tip: Εάν είσαι εκτός χωρίς κινητό και θες να μάθεις την ώρα μπορείς μονάχα να ελπίζεις στους σταθμούς μετρό και τραμ. Υπάρχει φυσικά και το κλισέ ‘Έχετε ώρα;’. Αυτό, μαζί με το ‘μπορώ να δανειστώ την φωτιά σας;’ ήταν κάποτε σπουδαία εργαλεία κοινωνικοποίησης στην εποχή των γονιών μας.
Παρενθεσάιζερ. Πόσο μίζερο θα είναι να μεγαλώνεις με τους γονείς σου στα κινητά; Να μεγαλώνεις με Cocomelon και AI; Τι θα τους λέμε όταν μεγαλώσουν; Πως στην εποχής μας είχαμε λυσάρια; Πως στην εποχή μας οδηγούσαμε με το χέρι; Από τη μια θα είναι κάπως όμορφο, διότι για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία ο κόσμος των γονιών τους θα είναι ακόμα εκεί έξω κάπου σε ένα on-demand αρχείο, με όλη του τη λεπτομέρεια.
Ταξιτζής
Θέλω να μοιραστώ μια ιστορία. Με λένε Πέτρο και είμαι 20 χρονών.
Το προηγούμενο καλοκαίρι είχα πάει μαζί με κάτι φίλους σε μια συνάντηση για game developers στον Άγιο Δημήτριο. Πήγαμε βόλτα στο κέντρο οπότε γύρισα πίσω στον σταθμό του Ελληνικού ελάχιστα μόνο λεπτά πριν τα μεσάνυχτα. Περίμενα το λεωφορείο για Βούλα μαζί με δυο λυκειόπαιδα, αλλά είχε περάσει η ώρα… Είχα πεισθεί πως θα το περπάταγα σαν την προηγούμενη φορά (6 χιλιόμετρα, γύρω στη μια ωρίτσα).
Λίγα λεπτά αργότερα εμφανίζεται ένα σωτήριο λευκό αμάξι και κάνει νόημα να μπει κόσμος μέσα για οτοστόπ. Βλέπω τα παιδιά να μπαίνουν οπότε τι να κάνω, παίρνω θάρρος και τα ακολουθώ. Ο ένας κάθεται μπροστά και εγώ κάθομαι μαζί με τον φίλο του πίσω. Ο οδηγός είναι χοντρούλης, στα σαράντα του και με gay voice.
Δυο φανάρια αργότερα λοιπόν μας αποκαλύπτει πως είναι ‘black-taxi’, δηλαδή ταξιτζής που πληρώνεται μαύρα. Τα λυκειόπαιδα βγάζουν κινητά και πληρώνουν ψηφιακά. Εγώ του λέω του ταξιτζής πως ούτε λεφτά, αλλά ούτε κινητό έχω να τον πληρώσω. Του ζητάω να με αφήσει να το περπατήσω αλλά αυτός επιμένει να με πάει τζάμπα. Εντάξει λέω, κανονίστηκε.
Αφήνει λοιπόν τους μαθητές στην Γλυφάδα. Εγώ εν τω μεταξύ αρχίζω και πανικοβάλλομαι γιατί υποψιάζομαι πως μόλις φτάσουμε σπίτι θα ζητήσει (πολύ λογικά) λεφτά από τους γονείς μου. Είμαστε μόνοι πλέον και ξεκινάει με ένα κομπλιμέντο για τα μαλλιά μου (είχα το γνωστό λουκ του άπλυτου, αχτένιστου θάμνου). Συμπαθητικούλης ήτανε. Όσο τα σκέφτομαι όλα αυτά, ξαφνικά πετάει ένα ‘ωραίο κορμί ο Γιωργάκης’ (ένας από τους δυο μαθητές, άντε δεκαπέντε χρονών). Εγώ τρομάζω και κοιτάω αφηρημένα λοξά, προς στην ταράτσα. Μένω αμίλητος, πώς να απαντήσω; Τώρα το μόνο που σκέφτομαι είναι το πώς ακριβώς θα ανοίξω την πόρτα και θα φύγω τρέχοντας στο επόμενο φανάρι. Προσπαθώ τελικά να σπάσω την ησυχία με τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Του λέω ‘πιστεύετε στον Θεό;’. Δεν ξέρω τι με έπιασε! Δεν είμαι καν θρήσκος! Αυτός απαντάει με ένα ‘που κολλάει αυτό;’. Λέω πάει, αυτό ήτανε. Ειλικρινά δεν θυμάμαι τι ακριβώς ακολούθησε. Μετά… ανταλλάσουμε κάτι άσχετες κουβέντες και με αφήνει στο Ασκληπιείο, όπως και του ζήτησα. Τον χαιρετάω με χαμόγελο και φεύγω.
Θυμάσαι που στο δημοτικό μας λέγανε πως όταν πήγε να πέσει το αεροπλάνο, ο Στάλιν έκανε τον σταυρό του; Ε, νομίζω πως εδώ είναι διαφορετική η περίσταση. Το έκανα για να τον τρομάξω; Τουλάχιστον αυτό θέλω να πιστεύω. Ούτε επίτηδες να το έκανα, χαζή ερώτηση.
Ανθρώπινη Γλώσσα (Continued)
Ένα από τα κεφάλαια του Cybernetics βιβλίου του Wiener (πόσο bullying στο σχολείο;) έχει να κάνει με την ανθρώπινη γλώσσα και ομιλία. Σύμφωνα με τον Norbert, τα ανθρώπινα μωρά έχουν έμφυτη την κλίση προς την παραγωγή ομιλίας, μάλιστα πριν καν διδαχθούν την μητρική τους γλώσσα (babbling). Η πρακτική της ομιλίας στα υπόλοιπα πρωτεύοντα είναι αναμφίβολα αδύνατη, όσα χρόνια και αν εκείνα περάσουν δίπλα σε κοινωνίες ανθρώπων.
Ο Harari είχε κάποτε πει πως ακριβώς η ανθρώπινη γλώσσα (και σε δεύτερη φάση η γραμματική της) είναι αυτή που επιτρέπει τελικά στον άνθρωπο να επινοεί, και σταδιακά να λατρέψει, φανταστικές και αφηρημένες έννοιες όπως το χρήμα, το κράτος, τον γάμο, το έθνος, και πάει λέγοντας. Ερώτηση κρίσεως! Μπορείς να σκεφτείς την ξεπλήρωση ενός χρέους ή να σχεδιάσεις μακροχρόνια την ζωή σου σε βάθος δεκαετιών χωρίς να σκέφτεσαι με λέξεις; Προσπάθησε.
Σε δεύτερη ανάλυση, η γλώσσα οδήγησε αναπόφευκτα και στην γραφή. Η γραφή, ως γνωστόν, πολλαπλασίασε την νοημοσύνη μας εκτελώντας χρέη swap memory και secondary storage.
Τι θέλει να ειπεί ο ποιητής; Οι άνθρωποι είναι φυσικά εξυπνότεροι από τα λοιπά ζώα. Ωστόσο, φαίνεται πως το προβάδισμά μας είναι τελικά μικρότερο από ό,τι φανταζόμασταν. Μπας και η ομιλία, έμφυτη μόνο στον άνθρωπο, δρα ως runtime πολλαπλασιαστής της compile-time baseline νοημοσύνης, που κατά τ’ άλλα θυμίζει μέσες άκρες εκείνη μιας γάτας; Λέω μέσες άκρες γιατί οι χιμπατζήδες, και να θέλουν, δεν μπορούν να διδαχθούν ούτε νοηματική.
Σχετική ερώτηση: Είναι η σκέψη η διαδικασία εξαγωγής της γνώσης αυτούσιας από τα έγκατα του εγκεφάλου, ή είναι στην πραγματικότητα μια autocomplete real-time διαδικασία που ξεδιπλώνεται αργά και αυθαίρετα από τις λέξεις των γλωσσών μας; Οι λέξεις επιλέγονται φυσικά από το υποσυνείδητο, αλλά πόσο επηρεάζει η ορμή τους και μόνο τελικά τον συμπερασμό μας;
Massive Multiplayer Online Role-Playing Games (Φιού!)
Είμαι ανασφαλής. Ως άντρας του εικοστού πρώτου αιώνα δεν έχω θέση στην πολιτική, είμαι κατά βάση παρατηρητής μιας διαρκούς και ολοένα πυκνότερης εδραίωσης της κρατικής εξουσίας. Έτσι, έγινα game developer.
(Καθησυχαστική, υπεράνω φωνή reddit) Let me explain. Όλα άρχισαν όταν, σε απόλυτα ειρωνική σύγκρουση με το ύφος της πρώτης ενότητας και στα δέκατα λοιπόν γενέθλια μου (κακή ιδέα ο υπολογιστή μαμά), έπαιξα Growtopia. Το Growtopia είναι παιχνίδι οικονομίας. Ξεκίνησα ως πληβείος σε φυτείες ζαχαροκάλαμων. Μετά από κανέναν χρόνο (στην κυριολεξία) οκτάωρης εργασίας έχτιζα σιγά-σιγά τα δικά μου καταστήματα, μέχρι που μια αποτυχημένη περιπέτεια στην κτηματομεσιτική αγορά του παιχνιδιού με άφησε τελικά άφραγκο, οπότε και αποσύρθηκα.
Είναι μεγάλο (και ντροπιαστικό) το κλάσμα της ζωής μου που σπαταλήθηκε σε αυτό το παιχνιδάκι. Έτσι έμαθα Αγγλικά, και έτσι έκανα φίλους Τούρκους, Αλβανούς, Φιλιππινέζους και Ινδονήσιους (
apa,kontol, και τα λοιπά). Με μερικούς μιλάω ακόμα και σήμερα.
Τι σημασία έχουν όλα αυτά; Καμία! Παρασύρθηκα. Όπως κάθε κρατίδιο, το Growtopia ήθελε τους ‘Θεούς’ του. Αυτοί δεν ήταν άλλοι από τον προγραμματιστή Seth και τον ζωγράφο Hamumu. Οι εμφανίσεις του Seth συχνά συνοδεύονταν από θαύματα. Ο Seth ήταν πανταχού παρών, εν δυνάμει αόρατος, και πέταγε ελεύθερα στον χώρο μέσα και έξω από τοίχους. Δεν είναι λίγες οι φορές λοιπόν που τα MMO και οι δημιουργοί του μπλέκονται (δικαίως) σε Βιβλικές αναλογίες.
Θέλω κάποτε, στο σημείο που φτάσαμε άντε έστω και στα σαράντα μου, να φτιάξω και να κυβερνήσω τον δικό μου ψηφιακό κόσμο. Είναι το όνειρο κάθε game developer, όχι;